غزل شمارهٔ ۴۵۵

کسی که در کنار جانان خود با آرامش خوابیده است بی خبر است که این شب برای دیگر کسانی که به هر دلیل شب را بیدار می‌مانند مثل نگهبانان شهر چقدر طولانی و بی انتها و طاقت‌فرسا می‌گذرد.

هوش مصنوعی: اگر تو بر عقلم بخندی چون در غمش گریه کنم، بدان که این کارهای دشوار به افراد باهوش و کاردان سپرده می‌شود.

هوش مصنوعی: سرزنش کردن کسی که عاشق است فایده‌ای ندارد؛ بهتر است به محبوبان نصیحت کنیم.

هوش مصنوعی: ای زیبای خوش‌رو، دامن‌ات را از پاهایت بردار تا دامن‌ات به دست کسانی که به طمع خداوند هستند، نیفتد.

هوش مصنوعی: من محبت این افراد را در دل خود احساس نمی‌کنم، پس بگذار تا بدی‌های آن‌ها را به جان بخرم.

هوش مصنوعی: عاشق روشنی‌طلب در دل شب تیره ناراحت نمی‌شود؛ چرا که می‌داند روزی روز تبدیل به شب می‌شود و خواب شبانه اهل شب خواهد بود.

هوش مصنوعی: باور نکن که من از تو جدا خواهم شد، چرا که عشق و دوستی ما را به هم پیوند داده و هیچ چیزی نمی‌تواند این رابطه را بر هم بزند.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم نگاه از تو بردارم، حتی اگر رقیبم بخواهد مرا به سمت خود بکشاند، چون تنها خواسته‌ام رسیدن به زیبایی تو است؛ همان‌طور که باغبانان به گل‌ها علاقه دارند.

هوش مصنوعی: من تمام اختیارات و انتخاب‌هایم را به عشق سپردم، مانند اینکه یک شتر تحت کنترل سوارکاران باشد.

هوش مصنوعی: شکرفروش مصری نمی‌داند که حال و روز مگس چگونه است، این دست که به شوق بر سر می‌زند و آن آستین که به طور گسترده‌ای نوسان می‌کند.

ی.ی: ای سعدی! اگر بر تو آستین می‌افشانند و تو را از بارگاه معشوق دور می‌دارند، شایسته و نکو و به‌جاست، تا باشد که چون مگس - که حضور او موجب ایذاست - در طمع رسیدن به معشوق شیرین‌سخن، گرد او نگردی و وی را نیازاری.