غزل شمارهٔ ۳۷۵

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ای در عشق تو گرفتارم که گویی مانند آهو در دام اسیری.

هوش مصنوعی: گاهی بر درد و رنجی که هیچ درمانی ندارد، اشک می‌ریزم و گاهی به وضعیت نامعقول و آشفته‌ام می‌خندم.

هوش مصنوعی: عشق چنان مرا مجذوب کرده که دیگر نه عقل و هوش برایم باقی مانده و نه قدرت شنیدن نصیحت‌های افراد خردمند را دارم.

هوش مصنوعی: فرصت صبر من تمام شد و یکباره داستان عشق را با صدای بلند در دل صحرا فریاد زدم.

AI : من مجنون نیستم که از دوستی‌ام دست بردارم. اگر تو آدم عاقلی هستی، نصیحتی به من بکن. («نکن» صحیح است.)

هوش مصنوعی: هیچ نقاشی نمی‌تواند به این زیبایی و کمال چهره‌ای را ترسیم کند؛ من هم هرگز نمی‌توانم چنین چهره‌ای بسازم.

هوش مصنوعی: بسیاری از انسان‌ها به خاطر غم تو دچار رنج و افسردگی شده‌اند و تنها من نیستم که تحت فشار و نیاز قرار دارم.

هوش مصنوعی: تو هم ناچار و بدون موفقیت به سراغ من آمده‌ای، اگر هم به سراغم آمدی، خوشبختی و شانس خوبی برای من به وجود آمده است.

 اگر تو مرا صدا کنی، روح دردمند من که در خواب گور است آسوده خواهد شد.

هوش مصنوعی: من حاضر هستم جانم را فدای خاک پای تو کنم، اگر تو به من آرامش ببخشی، حتی اگر در عوض دردی به من برسانی.

اگر آسودگی تو در رنج سعدی باشد، من این ظلم را برای خود انتخاب می‌کنم.