غزل شمارهٔ ۴۹۴

ای دوست که به من ظلم کردی و پیوند محبت را پاره نمودی رسم وفاداری این بود و پیمانی که شکستی و ما ندیدیم.

مانند گرگی که برادران یوسف (ع) به نزد یعقوب آورده اند و دهانش را با خون کبوتری خونین کردند ولی یوسف را فی الواقعه یوسف را ندریده بود من نیز در کوی تو به عشق تو معروف شده ام ولی از دیدار روی تو بی بهره ام.

ما که تو را ندیدیم ولی افسانه عشق مرا مانند افسانه مجنونی که به لیلی نرسید تمام مردم شهر دهان به دهان گفتند.

همه شب در خواب لب شیرین زیبا پیکری را به دندان می گیرم و وقتی از خواب بیدار می شوم‌ می بینم که انگشت خودم را به دندان گرفتم.

مانند کودکی که به دنبال گنجشک می دود در حالی که آن گنجشک پریده و به شاخ درخت رسیده من نیز در راه رسیدن به تو تلاش های بی فایده ای کرده ام.

تنها با تیر کمان مهره انداز ابروی خود بود که موفق شدی پرنده ی دل روشن بین چون مرا صید کنی.

تمایل به تو به راه رفتن خرامان و آهسته و توام با ناز طاووس می مانند و غمزه ات به نگاه های مظلومانه و پر ترس آهویی که در حال فرار است.

حتی اگر تصمیم بگیرم که از شهر شیراز خارج شوم عشق تو به دور من حلقه ی بسته ای ایجاد کرده است.

دستان ظریف و مانند بلور تو قوی تر از آن است که بتوان پنجه در پنجه تو انداخت و با تو نبرد کرد لذا ما که رفتیم در حالی که تو را دعا کنیم و از تو دشنام شنیدیم.

اگر بعد از دیدن روی تو سعدی چشمان خود را به روی دگری باز کند امیدوارم که چشمانش کور شود و دیگر از دیدن روی تو محروم شود.