غزل شمارهٔ ۶۰۷

چرا من قلبم را به تو سپردم در حالی که تو آن را می‌شکنی؟ چه اشتباهی از من سر زده که حالا دیگر به من توجه نمی‌کنی؟

دل و جانِ من درگیر و مشغولِ تو است. اما وقتی تو هستی، به این طرف و آن طرف نگاه می کنم (مثلِ رد گم کردنِ امروزی!) تا دوستانم و کسانی که با آنها مشغول صحبتیم متوجه نشوند که تو شخص مورد نظر منی.

دیگران وقتی از دید و اطراف آدم دور می‌شوند، از دل هم فراموش می‌شوند، اما تو آن‌چنان در قلب من جا داری که مثل جان در بدن هستی.

تو مانند هما هستی که وقتی سایه ات بر کسی بیفتد، او را به پادشاهی می رسانی و من آن گدا که بیچاره و زخمی ام. اما اگر تو بر من سایه بیفکنی، من حس پادشاهی می کنم و سلطان خواهم بود.

مانند بندگان و خادمان برای عرض سلام به نزدِ تو می آیم و به تو خدمت می کنم. و اگر جوابِ سلامِ من را هم ندهی، باز هم حق داری چون این جایگاه را داری که بخواهی تکبر و خودخواهی کنی.

مرد (هر آدمی) راضی است که مانندِ گوی که در پایِ چوبِ بازیِ چوگان می افتد، در پایِ تو بیفتد و تو با آن ساعدِ سفید و نقره گونِ خودت او را مانندِ چوگان که گوی را می زند و به سمتی پرتاب می کند، بزنی

مستی که ناشی از شراب است، نادان و ناروشن است.مستی و بی خویشیِ ناشی از عشق خوب است.

اگر تو با این صفات و ویژگی‌های خود و با این ناز و خرام، در باغ بخرامی، باغبان که تو را دید، خواهد گفت که تو همان درخت سرو هستی که در چمن روییده است.

من نمی‌توانم از شاخه ی درختِ امید تو میوه ای بخورم. ناامیدم از این که بتوانم به تو برسم. چون مطمئنم که تو مرا ریشه  کن خواهی کرد.

ای سعدی! اگر می خواهی که از سفره ی تو نیز بخورند، باید بدانی که از سفره ی فقیران، وقتی می خورند که شیرین و چرب باشد. غذای خشک و ساده فقیران را نمی خورند. پس اگر می خواهی مقبول باشی، چرب زبانی و شیرین سخنی کن