غزل شمارهٔ ۱۸۲

هوش مصنوعی: هر کسی که در حضور دوستش بمیرد، دوباره زنده می‌شود. اما کسی که هیچ دوستی ندارد و به او توجه نمی‌کند، روحش مرده است.

هرکس که از ذوق در درون سینهٔ خود صفایی دارد، دل او همانند شمع نمی‌تواند شاهدی نداشته باشد. [ذوق: اول درجهٔ شهود حق، عشق، لذت و شادی / صفا: پاکی / شاهد: معشوق زیبا / گزیر: چاره / تشبیه دل به شمع (اضافهٔ تشبیهی)] - منبع: شرح غزل‌های سعدی 

معنی: اگر خواهان عشق هستی دلی نرم چون موم به دست آور؛ زیرا همان طور که سنگ سیاه استعداد آن را ندارد که نقش نگین بپذیرد دل چون سنگ هم قابل عشق‌ورزی نیست. ـ منبع: شرح غزل‌های سعدی 

[ صورت: نقش / نگین: گوهر قیمتی که بر روی انگشتر نصب کنند، انگشتری ] / معنی: شکل و شمایل محبوبی سنگین‌دل سعدی را از پای در‌می‌آورد و آن کس که بدین ترتیب کشته شود، مرده به شمار نمی‌آید. [صورت (دوم): گونه] - منبع: شرح غزل‌های سعدی / دکتر محمدرضا برزگر خالقی / دکتر تورج عقدایی