غزل شمارهٔ ۴۳۹

ما در پیشگاه دوست همچون گدایانی هستیم که در گذرگاه خیل سلطان به امید بخششی به گدایی ایستاده‌اند و چون زندانیانی هستیم که در عشق او زندانی شده‌ایم

عاشقان دوست را نام و نشانی نیست در این درگاه و هر چه آنها در این درگاه خطاب شوند خوانده میشوند

چه به درگاه دوست راه بیابیم و چه نیابیم و طرد بشویم جای دگر و راه دیگری را نمی‌شناسیم 

اگر دوست به هوای جان ما هم به پا خیزد و قصد خون ما را کند اطاعت میکنیم و سر پیچی نخواهیم کرد 

عشاق به خاطر فیض بردن از محضر دوست از ارزش های دنیایی خود خرج می‌کنند ولی ما از جان خود 

به عاقلان و صاحبان خرد بگو که ما را به اتهام نادانی سرزنش نکنند (زیرا آنان از حال و فعل ما بی خبرند)

هر گلی که به دنیا بیاید، ما به خاطر عشق به آن مثل بلبل هزاران دستان هستیم 

کوتاه نظر ها و انسان های بی معرفت تنها میوه را می‌بینند ولیکن ما بستر فراهم آمدن آن را میبینیم ( اشاره به نگاه با معرفت و بی معرفت )

تو به صورت و وجهه مادی و فنا پذیر هر چیز توجه داری اما ما به قدرت خالق و ظرافت ها در کار او توجه داریم 

ما از هرآنچه بجز ذکر دوست در تمام عمر بر زبان راندیم نادم و پشیمانیم

اگر همه دنیا را داشته باشم اما نتوانم با دوست همنشین باشم هیچ ارزشی ندارد 

می‌توانیم جان عزیز خود را ترک کنیم، اما هرگز نمی‌توانیم از یار عزیز خود دور باشیم.