برگردان به زبان ساده
ای به دیدار تو روشن چشم عالم‌بین من
آخرَت رحمی نیاید بر دل مسکین من؟
هوش مصنوعی: ای تو که دیدارت چشم دنیا را روشن می‌کند، پس چرا بر دل بیچاره من که در مضیقه است، رحم نمی‌کنی؟
سوزناک افتاده چون پروانه‌ام در پای تو
خود نمی‌سوزد دلت، چون شمع بر بالین من
هوش مصنوعی: من مانند پروانه‌ای سوزناک در پای تو افتاده‌ام و دلم می‌سوزد، اما دل تو مانند شمعی که بر سر بالین من است، نمی‌سوزد.
تا تو را دیدم که داری سنبله بر آفتاب
آسمان حیران بماند از اشک چون پروین من
کمووود ذدادذاتند دپندپ تپدنهاخ عتتددپنمپووپ ندادو متعجب ماند، درست مثل پروین که از اشک می‌بارد.
گر بهار و لاله و نسرین نروید گو «مروی»
پرده بردار ای بهار و لاله و نسرین من
تصحیح AI: اگر بهار و گل‌های زیبا نیایند و نرویند، بگو: نرویید! پرده از زیبایی‌های خود بردار، ای بهار و گل‌های من! (AI: اگر بهار و گل‌های زیبا نیایند، پس تو هم نیا، پرده از زیبایی‌های خود بردار، ای بهار و گل‌های من!)
گر به رعنایی برون آیی دریغا صبر و هوش
ور به شوخی در خرامی، وای عقل و دین من
هوش مصنوعی: اگر با زیبایی و دلنوازی به بیرون بیایی، افسوس بر صبر و اندیشه‌ام، و اگر با شوخی و لطافت بر من بخندی، وای بر عقل و ایمان من.
خار تا کی؟ لالهای در باغ امیدم نشان
زخم تا کی؟ مرهمی بر جان دردآگین من
تصحیح AI: تا کی باید خار غم را تحمل کنم؟ یک لالهای در باغ امیدواری‌ام بنشان، و تا کی زخم عشق؟ درمانی برای جان پر دردم بیاور! (AI: تا کی باید غمخوار یک لاله‌ی امیدوار باشم، و تا کی زخم‌هایم را بپوشانم و درمانی برای جان پر درد خود بیابم؟)
نه امید از دوستان دارم نه بیم از دشمنان
تا قلندروار شد در کوی عشق آیین من
هوش مصنوعی: من نه به دوستانم امیدی دارم و نه از دشمنانم می‌ترسم، به طوری که به سبک قلندران در راه عشق، زندگی‌ام را سپری می‌کنم.
از ترش‌رویی دشمن وز جواب تلخ دوست
کم نگردد شورش طبع سخن‌شیرین من
هوش مصنوعی: دشمنی که رویی ترش دارد و دوستی که جوابش تلخ است، هیچ‌کدام نمی‌توانند شور و شوق طبیعی من را برای گفتن سخن شیرین کاهش دهند.
خلق را بر نالهٔ من رحمت آمد چند بار
خود نگویی چند نالد سعدی مسکین من؟
هوش مصنوعی: مردم بر اثر ناله‌های من با رحمت و لطف روبرو شدند، اما خودت چند بار می‌گویی که سعدی، این فرد بیچاره، چند بار باید ناله کند؟
