غزل شمارهٔ ۵۴۲

هوش مصنوعی: به آخر وقتی از کنار ما می‌گذری، یک نگاهی به ما بینداز. آیا غرور مانع می‌شود که حتی یاد دوستانت را هم تازه کنی؟

هوش مصنوعی: در هیچ کجا به اندازه ختن، چنین زیبایی وجود ندارد و در هیچ باغی هم سروی به این زیبایی نخواهد بود.

ای که بر دیبای چینی صورتگری می‌کنی، بیا چهره‌اش را ببین، یا صورتی چون او ترسیم کن، یا از صورتگری توبه کن! 

هوش مصنوعی: اگر پرده از ابروی زنگاری کمان برداری، در این صورت قوس و کمان در دنیای دیگر نمایان خواهد شد و مشتری (ستاره) دیگر نخواهد توانست آن را ببیند.

هوش مصنوعی: در بالای درخت سرو باغ، مانند دلبر، چهره‌ای نیست. خورشید با هیچ چهره‌ای، مانند چهره‌ای که آن موها را دارد، رقابت نمی‌کند.

هوش مصنوعی: فلک، نقش و اثر خود را بر روی همه می‌سازد و هیچ‌کس تا به حال مانند این کار نمی‌کند. آیا این زیبایی و خاصیت در حیات آدمی یا در جهان مادی است یا شاید هم در موجودات غیرانسانی، مانند پری‌ها؟

هوش مصنوعی: تا زمانی که دل به محبت تو سپرده‌ام، غرق در افکار و خیال‌های تو شده‌ام، انگار که در حال نماز خواندن هستم و در محرابم ایستاده‌ام.

هوش مصنوعی: دیگر نمی‌دانم کدام راه را باید بروم؛ مثل شخصی که در آب غرق شده‌است. دهان تو مانند عقیق زیباست، اما از بس که خون من را می‌مکشی، دیگر نمی‌توانم تحمل کنم.

هوش مصنوعی: اگر از این دنیا رفته باشم، روح من بازمی‌گردد. اگر همچنان که به آرامی می‌گذری، دامن بر خاک بزنم.

هوش مصنوعی: از سم اسب، شعله‌هایی به‌پا می‌شود و وقتی فرد دیگری جان خود را فدای چیزی می‌کند، تو سعدی جان را پرورش می‌دهی.

هوش مصنوعی: هر کسی که ادعا می‌کند با تو ارتباطی نزدیک دارد، در واقع در کیفیت ارتباطش مانند کسانی است که در زمان موسی به پرستش گاو سامری پرداخته‌اند.