غزل شمارهٔ ۶۲۰

صبح کسی که تو به او توجه کنی، مبارک و خوش‌یمن است و همچنین روز کسی که تو از کنار او عبور کنی، برایش خوش‌حال‌کننده و پربرکت خواهد بود.

آزاد حقیقی، بنده‌ای است که در کنار تو زندگی می‌کند. خرم و آباد، سرزمینی است که تو به آن سفر کنی.

اگر حتی یکبار لبخندی به شیرینی شکر بزنی، دیگر هیچ مشتری‌ای نبات را حتی به ارزان ترین قیمت نیز نخواهد خرید.

ای آفتاب روشن و ای سایه‌ خوشبختی، حتی اگر یک نگاه به ما کنی، برای همیشه ما کافی است. 

حتی اگر دشمنی و جفا نسبت به من را بیشتر کنی، من هرگز از دوستی و وفاداری‌ام نسبت به تو کم نمی کنم.

اگر هدیه مختصر بنده را بپذیری، تنها چیزی که برای جلب توجه و رضایت تو، از دست من بر می آید این است که سرم را به پایت افکنم [ و خود را قربانی تو کنم].

عمری است که من، شب تا به صبح را به یاد تو سپری می کنم، اما تو شب را به این انگیزه به خواب می گذرانی که آه سحر من را بشنوی؟

تو خوب می دانی که من از همه عالم روی گردان شده و تمام توجهم معطوف به توست، وای اگر با این وجود، به کسی جز من توجه کنی.

تو به من وعده دادی که دیر یا زود، به من توجه می کنی؛ آری، تو قطعا به من توجه خواهی کرد، اما وقتی که از سر قبرم عبور کنی.

سعدی! شرط عشق آن است که [در برابر کسانی که از معشوقه تو بدگویی می کنند، از او دفاع کنی و] خود را سپر ملامت و سرزنش قرار دهی [و با تحمل زخم زبانهای مردم، خود را سپر معشوق قرار دهی].

و ای حکیم! برای در امان ماندن از تیر عشوه معشوق، به سپری بهتر از عقل نیاز داری [زیرا عقل برای در امان ماندن از عشق، کافی نیست].