غزل شمارهٔ ۴۳۲

هوش مصنوعی: ما دیگر هیچ کس را به جای تو قبول نکردیم، و نمی‌خواهیم کسی را به تو بدهیم. خدا را فراموش نکن و عهد قدیم را به یاد داشته باش.

هوش مصنوعی: هر یک از دوستان به راه خود رفتند و ما تنها ماندیم با یاد و تصویر تو که در قلب ما جا دارد.

هوش مصنوعی: اگر باغبان در را به روی درویش باز نکند، در نهایت نسیمی که از باغ می‌وزد، به درویش خواهد رسید.

هوش مصنوعی: اگر نسیم صبحگاهی بادی از وجود تو به همراه داشته باشد، جان خود را فدای آن می‌کنیم و در عوض نسیم تو را به ما هدیه بده، نه اینکه چیز دیگری بخواهیم.

هوش مصنوعی: اگر بوی محبوب بر روی خاک دوستانش بگذرد، تعجبی ندارد که روح ضعیف من را زنده کند.

هوش مصنوعی: ای محبوبی که زیبایی‌ات چشمان آسمان را نادیده کرده است، مانند تو حتی مادر روزگار هم فرزندی نیاورده است.

هوش مصنوعی: درویش در حالتی است که اثر سیاه خال تو بر دلش نشسته و دلش پر از درد و رنج شده است، گویی چشمان تو هم بیمار هستند.

هوش مصنوعی: چشم زیبای تو به حدی جذاب است که نیازی به آرایش ندارد و ابروی تو هم به قدری طبیعی و زیباست که هیچ چیز اضافی به آن نیافزوده شده است.

هوش مصنوعی: ای کسی که دلدار هستی، اگر می‌خواهی جانم برایت فدا شود، چاره‌ای جز تسلیم شدن در این موضوع ندارم.

هوش مصنوعی: عشقبازی راه و رسم دانایان نیست، اما نگاه بیمار تو دل حکیم را از او می‌گیرد و تسخیر می‌کند.

هوش مصنوعی: ای سعدی، عشق و عفت هرگز با هم نمی‌سازند. هرچقدر هم که سعی کنی صدای واقعی را پنهان کنی، باز هم صدا و حقیقت آن مشخص خواهد شد.