غزل شمارهٔ ۳۲۶

دستم به جانم نمی‌رسد که آنرا فدای تو کنم. اگر دل از تو بِکَنم، به چه کسی دل ببندم؟

AI: زبان و قلم من قدرت توصیف عشق تو را ندارند، اما با این حال امیدوارم که تلاش کنم و مشغول بیان احساساتم باشم. (تصحیح AI: زبان و قلم من قدرت توصیف عشق تو را ندارد.تا کی آن را به امید شرح عشق تو به حرکت در‌آورم؟)

AI: اگر صدای خشمگین من به دنیا برسد، هیچ کس از آن نگران نخواهد بود و اگر فریاد من به آسمان هم برسد، کسی به آن توجه نخواهد کرد. (تصحیح AI: اگر صدای خشمگین من به دنیا برسد، تو از آن نگران نخواهی بود و اگر فریاد من به آسمان هم برسد، تو به آن توجه نخواهی کرد.)

AI: هرچند که آه و اشک من به خاطر درد و حسرت هایم با من همخوانی دارد، اما آتش عشق آنقدر شدید است که نمی‌توانم آن را به راحتی وصف کنم. (AI: هرچند که آه و اشک من به خاطر درد و حسرت‌هایم با من همخوانی دارد، اما آتش عشق آنقدر شدید است که نمی‌توانم آن را به راحتی خاموش کنم.)

هر کس از من حال دلم را پرسد، (پاسخش گویم) دلم خون است و آن را در قالب اشک‌هایم که هر یک همچون قلبی کوچک و سرخ اند قطره قطره می گریم.

چنان دلبسته زلفت توام که چون عمر عزیز دارمش و باشد که این عمر چنان دیر پاید که تا ابد محو گیسوان تو باشم. و چنان تمنای لبان عزیز چون جانت دارم که آرزو دارم جانم در این هوس به لب رسد باشد تا به وصال لبان تو دست یابم.  

هوش مصنوعی: گذشته‌های پرخوشی که تجربه کردم، برایم ارزش زیادی نداشتند. اما اگر بعد از این، لحظه‌ای شبیه آن را دوباره داشته باشم، حتماً به ارزش آن پی می‌برم و قدردانش خواهم بود.

هوش مصنوعی: دلخواه‌هایم را نمی‌توانم به تمامه در دست بگیرم و کنترل کنم، زیرا اگر زمان مرگ برسد، تمام آرزوهایم را رها خواهم کرد.

AI: عشق تو به من گفت که ای سعدی، آرزویم از عشق به تو فراتر نمی‌رود تا زمانی که تو از این دنیا بروی. (تصحیح AI: عشق تو به من گفت: سعدی در آرزوی من است و تا زمانی که او را از این دنیا ببَرم، دست از عاشقی برنمی‌دارد.)

هوش مصنوعی: دشمنان هرگز نمی‌توانند به خون من دست پیدا کنند و این شخصی که به لطف و kindness رفتار می‌کند، نمی‌توانم او را از خود دور کنم.