غزل شمارهٔ ۵۴۹

تصحیح AI: می‌دانم که چرا با آستین خود صورت زیبایت را می‌پوشانی؛ این رسم است که فرشته چهره‌اش را پنهان کند و زیبایی‌اش را در نظر دیگران نمایان نسازد. (AI: می‌دانم که چرا آستین خود را به سمت زیبایی می‌بری؛ این رسم است که آدمی چهره‌اش را پنهان کند و زیبایی را در نظر دیگران نمایان سازد.)

هوش مصنوعی: دوستان و کسانی که به شما ایمان دارند، از هر طرف در انتظار شما هستند و هیچگاه غرور شما را ترک نخواهد کرد، حتی اگر به اطراف نگاه کنید.

هوش مصنوعی: به دیدن تو آمده‌ام تا دوباره به خودم نگاهی بیندازم، اما هر بار که نگاه می‌کنم، سیر و سیر نمی‌شوم از زیبایی‌ات.

هوش مصنوعی: هدف نهایی خوشبختی و سعادت، آن کسی است که در خدمت تو قرار گرفته است. او مانند بنده‌ای است که با بخشش و خضوع کامل به خدمت تو آمده است.

هوش مصنوعی: اگر تو مرا نابود کنی، سرم را به خاک می‌گذارم و اگر تو مرا به اسارت ببری، دست و پایم را به بند می‌بندم.

هوش مصنوعی: هر عملی که انجام دهی، تو قدرت مطلقی بر حق داری و تصمیم‌گیری‌ها کاملاً در دستان توست؛ زیرا که تنها تو می‌توانی در مورد دشمن و قضاوت‌ها حکم صادر کنی.

هوش مصنوعی: اگر بنده در جستجوی تو جانش را هم از دست بدهد، کجا می‌تواند به تو برسد؟ اگر تو به او لطفی نرسی، آن وقت چه امیدی از زندگی برای او باقی خواهد ماند؟

هوش مصنوعی: گفتم اگر تو را نبینم، عشق و محبت فراموشم می‌شود. تو می‌روی و من به یاد تو هستم، حتی وقتی که دوری.

هوش مصنوعی: عاشقان حاضرند جانشان را فدای عشق کنند و حتی اگر بمیرند، در دل زمان زنده می‌شوند. اگر تو آنها را بکشی و بعد بر سر قبرشان بگذری، باز هم عشقشان زنده خواهد بود.

هوش مصنوعی: اگر سعدی بمیرد، تو همچنان عمرت باقی است و اگر دوستانت را بکشید، چه جای نگرانی است؟