غزل شمارهٔ ۴۹۷

هوش مصنوعی: به جایی برو که با آرامش و زیبایی تو را می‌خواند. دهانت را مانند غنچه‌ای که باز می‌شود، بگشای و مانند گلی در باغ به آرامی و سرزندگی در آنجا زندگی کن.

هوش مصنوعی: حوریان از بهشت به تو پیغام می‌دهند که ای انسان، لحظاتی به باغ رضوان بیا تا از زیبایی‌های آن لذت ببری.

هوش مصنوعی: اگر به بدگویی‌ها و حرف‌های بی‌معنی دیگران فکر می‌کنی، مثل این است که معنای موجود را از بین می‌بری. بهتر است که از اندیشه‌های پنهانت استفاده کنی و به آنها توجه کنی.

هوش مصنوعی: دل من مانند سکندر به دور لب‌های زیبایت می‌چرخد، نگو که ای بیچاره، آخر بالاخره به سراغ آب حیات می‌آیم.

هوش مصنوعی: اگر دشمنانی چون عقرب داری، من برای تو همچون ترازویی هستم که به نفع هر دو طرف عمل می‌کند. بنابراین، بیا از دشمنی به سمت عقل و انصاف حرکت کنیم.

هوش مصنوعی: عاشقان زیادی در دنیا وجود دارند، پس موهای خود را از دست بده و از راه پیمانی که شکسته شده خارج شو و به جمع آنان بپیوند.

هوش مصنوعی: سعدی در این جسم و دنیای مادی احساس خوشایندی ندارد. اگر تو هم مانند او در دنیای معنوی و روحانی با او هماهنگ باشی، به او خوش آمد می‌گویی.