غزل شمارهٔ ۴۹۰

هوش مصنوعی: ای کسی که از دید ما دوری، اما در دل ما حضور داری. زیبایی تو به طور واضح نمایان است، هرچند که پرده‌های زیادی بین ما وجود دارد.

هوش مصنوعی: تو در دل مردم عادی نفوذ کرده‌ای و از افراد خاص بهره‌وری زیادی برده‌ای. حالا همه ما را در دام انداخته‌ای، اما خودت از این دام رها شده‌ای.

تصحیح AI: از کسی دیگر چه فایده‌ای دارم وقتی که عشق تو را رها کنم؟ تو هم که دل من را درد آورده‌ای، مرهمی برای زخم‌های دلم نیستی («هستی» صحیح است).

هوش مصنوعی: اگر دل ما بر اثر درد و زخم شکست، چه اهمیتی دارد؟ من هر لحظه صدای دل شکسته‌ای را می‌شنوم.