غزل شمارهٔ ۵۶۰

هوش مصنوعی: خبر خوشی از خوشی و شادی نمی‌رسد، چرا که کسی در دل ندارد که نامش را بیاورد و دلش را شاد کند، چون نمی‌تواند آن را شکار کند یا در پی دلخوشی باشد.

هوش مصنوعی: من برای دیدن تو، جانم را یک روز فدای تو می‌کنم تا دیگر هرگز به هیچ دیداری نگاه نکنم.

هوش مصنوعی: خداوند می‌داند که من از شدت غم تو جانم در خطر است، اگر تو بخواهی می‌توانی بدتر از من را بکشی.

هوش مصنوعی: عشق باعث بروز غم و اندوهی شد که دیگر غم‌ها را از یاد برد. حالا باید سوزنی باشد که خار را از پای بیرون کند.

هوش مصنوعی: شراب نوشیدنی حرامی است، اما تو با نرگس چشمانت نمی‌گذاری که آدمی هوشیار از کنارت برود و مست نشود.

هوش مصنوعی: تو با شادابی و لبخند می‌روی، اما نمی‌نگری که دور و برت پر از حسرت و غم است که تو را تماشا می‌کند.

هوش مصنوعی: می‌دانی که بسیاری از مردم از غم تو بی‌خبرند و نمی‌دانند که حال تو چه گونه است و آیا این وضعیت برای همیشه ادامه خواهد داشت یا نه.

هوش مصنوعی: سرو آزاد و شاداب به قد و قامت تو شبیه است، اما به هیچ وجه نمی‌تواند مانند تو رفتار کند یا به تو نزدیک شود.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که چشمان تو حالت پرشور و خشمگینی دارند و به خواب نمی‌روند تا مبادا به کسی آسیبی برسانند.

هوش مصنوعی: ای سعدی، تو هرگز دوستت را نخواهی دید و به وصالش نخواهی رسید، مگر اینکه خود را کمی از دنیا جدا کنی و به درون خویش روی‌آوری.