غزل شمارهٔ ۵۲۸

هوش مصنوعی: یادته که با من درگیر بودی؟ حالا تصمیم با تو هست؛ اگر می‌خواهی می‌توانی دوباره جنگ کنیم یا آشتی کنی.

هوش مصنوعی: تو با شکستن وعده‌ها و پیمان‌ها به دوستی مهربان آسیب زدی و این کار تو بدتر است از آنچه که فکر می‌کنی چون گمان می‌کنی که کار خوبی کرده‌ای.

هوش مصنوعی: تو هیچ‌گاه عادت نداشتی که دوستانت را دشمن بدانی، جز در این بار که تصور کردی دشمنان به جای دوستان هستند.

تصحیح AI: ذهنم اجازه نداد که حتی برای یک ساعت هم با تو بدرفتاری کنم، با اینکه می‌دانستم که تو مرا کاملاً از یاد برده‌ای. (AI: ذهنم اجازه نداد که حتی برای یک ساعت هم با تو بدرفتاری کنم، با اینکه می‌دانستم که تو به راحتی از یادم رفته‌ای.)

هوش مصنوعی: ناخن‌های رنگی تو هنوز نشان می‌دهد که بر روی انگشتانت، نشانی از خون عزیزانت داری.

هوش مصنوعی: وقتی تو برگشتی، هیچ‌کس در نظر نمی‌آمد که از خیال تو کسی را برای مراقبت بر من بگمارد.

تصحیح AI: هر کاری که می‌خواهی انجام بده، زیرا ما هیچ خصومتی با تو نداریم. ما در جایی که شمشیرت را بلند کرده‌ای، تسلیم نمی‌شویم («می‌شویم» صحیح است).

هوش مصنوعی: هر لحظه از کلام من اندیشه‌ای تازه و دلنشین به وجود می‌آید. باغ‌های سرسبز زندگی نتیجه‌ی آن امید و زحمتی هستند که در دل کاشتم.

تصحیح AI: سعدی از آخرت و دنیای فانی گذشت و رو به دیوار کرد، از وقتی که تو در دیوار فکر و اندیشه‌اش، تصویر خود را بر جای بگذاشتی. (AI: سعدی از گذشت زمان و دنیای فانی یادآوری می‌کند که تو باید در دیوار فکر و اندیشه‌ات، تصویر خود را بر جای بگذاری.)