غزل شمارهٔ ۳۴۵

اگر محبوب سپید اندام سخت دل من بازمی­ گشت، مرا از تمام مشکلات و گرفتاری­ ها نجات می ­بخشید

ای باد سحرگاهی اگر می خواهی که این شب، روز گردد، دامن کجاوه را یکسو بزن تا چهره معشوق که همانند خورشید تابان است، ظلمت و تاریکی شب را از بین ببرد

اگر معشوق روزی ادعا کند و نشان دهد که می­خواهد عاشقان خود را از بین ببرد؛ شایسته است که هزاران صید در حالی که در ریخته شدن خونشان عجله دارند به نزد او بروند

همنشینان من که برخلاف بینش و اعتقاد من هستند، از من عاجزانه می­ خواهند که او را رها کنم

انسان دانا به کسی که عاشق را سرزنش می­ کند چه بگوید؛ زیرا کسی که بر ساحل امن خوابیده است حال کسی که گرفتار طوفان دریاست را نمی­ فهمد

اگر دستان نازنینش را با خون من آلوده کند شایسته است؛ حقیقت مطلب این است که از کشته شدن خودم خشنود نیستم بلکه دست و پنجه قاتل را دوست دارم

اگر کسی عاقل باشد می­ داند که مجنون بی­ قرار است و صبر ندارد، بنابراین شتر خود را در کنار منزل لیلی می ­خواباند

ذات عقل به گونه­ ایست که فکر و غم تولید می­ کند، ای انسان خردمند اگر به دنبال آسودگی هستی تنها راه عاشق شدن است

تا زمانی که پای من راه می­ رود، جویای وصال خواهم بود، بگذار تا عقل بگوید عجب خیال بی­حاصلی

وقتی در کنار معشوق نشسته ­ای و بی­خبر از دنیا و آخرت، محو تماشایش هستی، نقش و نگارهایی شگفت برخلاف هنرنمایی رومیان و چینیان خواهی دید

تنها سعدی باید در معنای عشق سخن بگوید؛ چرا که تنها سخن او از صمیم جان برمی ­آید و به همین خاطر است که بر دل می­ نشیند