غزل شمارهٔ ۴۲۵

هوش مصنوعی: من در این لحظه خوشحالی و دولت که چهره‌ی محبوبم را می‌بینم، مانند گلی که بر روی درخت سرو زیبای او شکوفه زده است، احساس سرخوشی می‌کنم.

هوش مصنوعی: آیا در سرابستان وجودم، درختی سرسبز برپا شده است که بر هر شاخه‌اش پرنده‌ای خوش‌زبان و شکرین سخن می‌زند؟

هوش مصنوعی: شاید روزی دنیا به پایان برسد که من بتوانم با آرامش در بهشت زندگی کنم، بدون درد و رنج، و گل‌های زیبا را بدون خار ببینم.

هوش مصنوعی: من از تقدیر خود شگفت‌زده‌ام و هر لحظه در شگفتم که آیا به مستی دچار شده‌ام یا در خواب هستم، یا اینکه زیبایی یار را می‌بینم.

هوش مصنوعی: من تا به امروز بارها زمین را بوسیده‌ام و به خدمت مشغول بوده‌ام، حالا به جای آن، لب‌های معشوق را می‌بوسم و چهره دلبر را نظاره می‌کنم.

تصحیح AI: انگار من چه کار نیکو یا اطاعتی انجام داده‌ام که این‌قدر پاداش می‌گیرم، یا چه قدر از دستورات پیروی کرده‌ام که این‌ ارج و قدر را تجربه می‌کنم. (AI: انگار من چه کار نیکو یا اطاعتی انجام داده‌ام که این‌قدر پاداش می‌گیرم، یا چه قدر از دستورات پیروی کرده‌ام که این‌گونه بلاها و مشکلات را تجربه می‌کنم.)

هوش مصنوعی: تو ای دوست، با حالتی خواب‌آلود به من حمله کردی و من، ای خدای من، می‌بینم که بخت من این‌قدر بیدار و آگاه است.

تصحیح AI: وقتی با او خلوت می‌کنم، دیگر نیازی به روشنایی شمع در خانه‌ام ندارم؛ چون دیدن چهره‌ات برای من از بهشت هم خواستنی‌تر است. (AI: وقتی در تنهایی به فکر می‌روم، دیگر نیازی به روشنایی شمع در خانه‌ام ندارم؛ چون دیدن چهره‌ات برای من از بهشت هم خواستنی‌تر است.)

هوش مصنوعی: کدام گل زیبا را ببویم که ذهنم پر از خوشبویی شد؟ چه عطر دل‌انگیزی به دسته ریحانم می‌آید که انگار تمام دنیا را پر از گل می‌بینم.

هوش مصنوعی: از آسمان صدایی به گوش می‌رسد که نشان‌دهنده‌ی شگفتی است؛ چون می‌بینم سعدی را که از روی دوستی بهره‌مند شده است.