غزل شمارهٔ ۶۱۳

هوش مصنوعی: زندگی بدون دوست هیچ لذتی ندارد و من به شدت از این آتش پنهانی رنج می‌کشم؛ به طوری که احساس می‌کنم دودی از سرم بلند شده است.

اگرچه مسیر حرکت کاروان در شیراز باز است و می‌توان از اینجا سفر کرد اما ما همچنان نمی‌توانیم از قید مهربانی رها شویم.

 شتری که اختیاری ندارد باید با ناتوانی و عجز باری را که بر دوشش می‌گذارند حمل کند

خون هزار عاشق چون وامق را ریختی و از هزار زیبارو چون عذرا در زیبایی پیشی گرفته‌ای

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ی زیبای تو را ذات خودت درک کند، ممکن است بی‌خود و بی‌هویت باقی بماند و معنای عمیق وجودت را از سر تا پا ببیند.

هوش مصنوعی: ای درب خانه‌ات، شلوغی عاشقان به پا شده است، مانند هرج و مرج کاروانی که بر روی آب شیرین به وجود می‌آید.

هوش مصنوعی: تو از عشق و احساست غافلی و برایت مانند یک سرگرمی به نظر می‌رسد، اما نمی‌دانی که این بی‌توجهی باعث نگرانی و آزار ما می‌شود.

هوش مصنوعی: می‌گفتم که برای من جانم بسیار با ارزش است و اگر چیزی باارزش‌تر از جان وجود داشته باشد، تو آن چیز را هستی.

هوش مصنوعی: سرو در حال رقص و شادی است، مانند ستاره‌ای در یک داستان. صبح مانند نور روشنایی است که در کناری می‌درخشد، و شمعی که در میانه نور را منتشر می‌کند.

هوش مصنوعی: در ابتدا چنین نبود و حالا واقعیتی به وجود آمده است. دیروز از لذت نفس بهره‌مند بودی، اما امروز انرژی و نیرویی برای زندگی داری.

هوش مصنوعی: شهر متعلق به توست و تو می‌توانی هر طور که می‌خواهی حکمرانی کنی. حتی اگر با عمل نکردن چیزی را ببخشایی یا بدون گناه کسی را از خود برانی.

هوش مصنوعی: امید من به تو بر روی زمین و در آستانه معبد است و بعد از تو هیچ‌کس دیگری نیست که به آرزوهایم برسد.