غزل شمارهٔ ۱۵۸

مویت را رها و پریشان مکن که اینگونه روی هم بیفتد که (اگر این کار را بکنی) از زیبایی چهره‌ی تو، آشوب و ولوله در جهان ایجاد می‌شود.

اگر مانند پری در خیال مردم بگذری، در وجود فرزندان آدم (منظور از تمام انسان‌ها) فریاد بلند می‌شود.

ای دوست! دل من عاشق و شیفته‌ی‌ تو شده است، کمکم کن و خاطر مرا نگه دار و دلم را خوار و حقیر نشمار که دلی مثل دل من در جهان کم است.

هر کس تیغ نگاهش را از سر نادانی از اینکه چه بلایی بر سرش خواهد آمد بر روی تو می‌کشد، مانند من سخت گرفتار تیغ بلا خواهد شد.

دلم را نشکن که صندوق رازهای پنهانی توست، می‌ترسم اگر دلم را بشکنی رازهای تو در دست نامحرمان بیفتد.

اکنون وقت آن است که بیایی و لبانت را بر لبان من بگذاری، تا کی در جست و جوی تو نفس نفس بزنم؟

سعدی! بر این درد جان‌فرسا صبر کن، باشد که این صبر مرهمی برایت فراهم کند. (به وصال یار برسی)