غزل شمارهٔ ۴۵۹

هوش مصنوعی: نباید در آغاز مهر، پیمان بستی در حالی که در دل قصد شکستن آن را داشتی.

هوش مصنوعی: با محبت و لطافت به دوستی کسی نگاه کردن، اشتباه کردی و این اشتباه با درد جدایی او را آزرده کرده است.

هوش مصنوعی: دیگر نباید از زیبایی‌های پری‌چهره وفای به عهد و راست‌گویی انتظار داشت.

هوش مصنوعی: اگر فرصتی دیگر به دست بیاورم، دوباره تنها نشسته‌ام و باید با خودم مواجه شوم.

هوش مصنوعی: اما تحمل تنهایی دشوار است و نمی‌توان درِ دل را به روی دوست بست.

تصحیح AI: من می‌گویم که در غم تو باید بگریم و نالان باشم، اما بعد از مدتی به خودم می‌گویم که تو بر گریستن من خواهی خندید. (AI: من می‌گویم که در غم تو باید بگریم و نالان باشم، اما بعد از مدتی به خودم می‌گویم که بهتر است بخندم و از گریه دست بردارم.)

هوش مصنوعی: اگر مرا آزاد کنی یا اینکه به عنوان بنده‌ات بخوانی، هیچ‌کدام از این وضعیت‌ها نمی‌تواند من را از این قید و بند رهایی بخشد.

هوش مصنوعی: اگر با من دشمنی کنی یا با من دوستانه رفتار کنی، هرگز دلم نمی‌خواهد که از رابطه‌ام با تو جدا شوم.

هوش مصنوعی: سعدی می‌گوید که اگر کسی به دام محبت او بیفتد، حتی اگر جانش را هم بدهد، نمی‌تواند از آن دام فرار کند.