غزل شمارهٔ ۴۱۸

هوش مصنوعی: اگر فرصتی پیش بیاید، هزار جانم را فدای پای باارزش تو می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای دوست، کمی به من توجه کن، گویا من به گرد و غبار آستانت نشسته‌ام.

تصحیح AI: هر دستوری که بر من فرود آید آسان است؛ فقط خود را از من دور نکن. (AI: هر دستوری که بر من فرود آید آسان است؛ فقط خودم را از خودم دور نکنم.)

هوش مصنوعی: تو خودت نمی‌دانی که چگونه به وصل ما برسی، اما من به سرنوشت خودم آگاه هستم و با آن سازگارم.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم تصور کنم که کسی به بزرگی تو به خانه‌ام بیاید.

هوش مصنوعی: اگر خانه‌ام کوچک و تاریک باشد، ولی بر چشمانت نور را نمایان کنم.

هوش مصنوعی: اگر نام تو بر زبان‌ها بیفتد، قلبم به شدت به تپش در می‌آید و احساساتم به جوش و خروش می‌آید.

تصحیح AI: شبی نیست در شب‌هایی که دور از تو هستم، که ناله و فریادم به آسمان نرسد. (AI: در شب‌هایی که دور از تو هستم، نمی‌گذارم کسی از غم و اندوه من باخبر شود.)

هوش مصنوعی: آیا ما هرگز دوست نبودیم؟ تو قول و قرار خود را شکستی و من هنوز همان فرد سابق هستم.

تا جسمم از بین برود و استخوان‌هایم بریزد، از مهرهٔ عشق تو دست نمی‌کشم. (AI: من فقط از روی عشق و محبت به تو می‌توانم به تو خدمت کنم، وگرنه برای من هیچ ارزش و معنی ندارد.)

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توانم جدایی از تو را بپذیرم مگر اینکه جسم و روح من از هم جدا شوند.

تصحیح AI: من مجنونم، اگر برای به‌دست آوردن لیلی، حتی یک قلمرو بزرگ و باارزش چون ملک عرب و عجم را بخواهند، آن را به دست می‌آورم و می‌پردازم. (AI: من دیوانه‌ام، اگر برای به‌دست آوردن لیلی، حتی یک قلمرو بزرگ و باارزش را به دست بیاورم.)

هوش مصنوعی: تو در زمان خود، همانند شیرینی می‌مانی و من به حقیقت، خدمتگزار و بنده‌ی بزرگ‌ترین شخصیت این دوران هستم.

تصحیح AI: پادشاهی که شایسته است بگوید: من سرور بزرگان دنیا هستم. (AI: پادشاهی که به او برسند و بگویند من بزرگترین سرور دنیا هستم.)

هوش مصنوعی: بنا و سازه‌ای بلند و عظیم دارد که به آسمان نزدیک است و به نوعی خود را بالاتر از زمین و در مقام آسمان می‌داند.

هوش مصنوعی: می‌دانی که ظلم جایی ندارد، پس نذار صدای ناله‌ام به گوش کسی برسد.

هوش مصنوعی: هر کسی در دوران خودش شناخته می‌شود و من سعدی، نماینده و شاعر آخرین دوره‌ای هستم.