خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

فیض کاشانی » دیوان اشعار » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : فیض نور خداست در دل ما

غزل شمارهٔ ۲ : عشق گسترده است خوانی بهر خاصان خدا

غزل شمارهٔ ۳ : هشدار که هر ذره حسابست در اینجا

غزل شمارهٔ ۴ : هر دمم نیشی ز خویشی میرسد با آشنا

غزل شمارهٔ ۵ : علم رسمی از کجا عرفان کجا

غزل شمارهٔ ۶ : هشدار که دیوان حسابست در اینجا

غزل شمارهٔ ۷ : میتوان برداشت دل از خویش و شد از جان جدا

غزل شمارهٔ ۸ : زخود سری بدرآرم چه خوش بود بخدا

غزل شمارهٔ ۹ : زمهر اولیاء الله شانی کرده ام پیدا

غزل شمارهٔ ۱۰ : از عمر بسی نماند ما را

غزل شمارهٔ ۱۱ : از دل که برد آرام حسن بتان خدا را

غزل شمارهٔ ۱۲ : وصف تو چه میکنم نگارا

غزل شمارهٔ ۱۳ : یارا یارا ترا چه یارا

غزل شمارهٔ ۱۴ : اگر فضل خدای ما به جنبش جا دهد ما را

غزل شمارهٔ ۱۵ : شود شود که شود چشم من مقام ترا

غزل شمارهٔ ۱۶ : درآ در عالم معنی نظر کن سوی این صحرا

غزل شمارهٔ ۱۷ : بهل ذکر چشمان خونریز را

غزل شمارهٔ ۱۸ : بده ساقی آن جام لبریز را

غزل شمارهٔ ۱۹ : از دو عالم دردت ای دلدار بس باشد مرا

غزل شمارهٔ ۲۰ : از جمال مصطفی روئی بیاد آمد مرا

غزل شمارهٔ ۲۱ : وصل با دلدار میباید مرا

غزل شمارهٔ ۲۲ : آن‌چه را از بهر من او خواست، آن آید مرا

غزل شمارهٔ ۲۳ : یک نفس بی یاد جانان برنمی‌آید مرا

غزل شمارهٔ ۲۴ : آفتاب وصل جانان بر‌نمی‌آید مرا

غزل شمارهٔ ۲۵ : ای که در این خاکدان جان و جهانی مرا

غزل شمارهٔ ۲۶ : ترا سزاست خدایی نه جسم را و نه جان را

غزل شمارهٔ ۲۷ : اگر خرند زعشاق جان سوخته را

غزل شمارهٔ ۲۸ : بنواز دل شکسته‌ای را

غزل شمارهٔ ۲۹ : تجلی چون کند دلبر کنم شکران تجلی را

غزل شمارهٔ ۳۰ : هر که آگه شد از فسانهٔ ما

غزل شمارهٔ ۳۱ : ای زتو خرّم دل آباد ما

غزل شمارهٔ ۳۲ : اشکهای گرم ما و آههای سرد ما

غزل شمارهٔ ۳۳ : بویی ز گلشنی است به‌دل خارخار ما

غزل شمارهٔ ۳۴ : دارد شرف بر انجم و افلاک خاک ما

غزل شمارهٔ ۳۵ : غم زخوی خویش داردخاطر غمناک ما

غزل شمارهٔ ۳۶ : بالاروی‌ام بس که زاندازه گذشته

غزل شمارهٔ ۳۷ : بررهگذر نفحهٔ یار است دل ما

غزل شمارهٔ ۳۸ : یا رب بریز شهد عبادت بکام ما

غزل شمارهٔ ۳۹ : یا رب تهی مکن زمی عشق جام ما

غزل شمارهٔ ۴۰ : آسمان را یکسر پرشور میدانیم ما

غزل شمارهٔ ۴۱ : جمال تست بروز آفتاب روزن ما

غزل شمارهٔ ۴۲ : ای دوای درد بیدرمان ما

غزل شمارهٔ ۴۳ : ای فدای عشق تو ایمان ما

غزل شمارهٔ ۴۴ : ای در هوای وصل تو گسترده جان‌ها بال‌ها

غزل شمارهٔ ۴۵ : هان رستخیز جان رسید شد در بدن زلزال‌ها

غزل شمارهٔ ۴۶ : لذات نماند و الم‌ها

غزل شمارهٔ ۴۷ : ای کوی تو برتر از مکان‌ها

غزل شمارهٔ ۴۸ : ای لال ز وصف تو زبان‌ها

غزل شمارهٔ ۴۹ : تو و آرام و پخته کاری‌ها

غزل شمارهٔ ۵۰ : پژمرده شد دل ز آلودگی‌ها

غزل شمارهٔ ۵۱ : نکردیم کاری درین بندگی‌ها

غزل شمارهٔ ۵۲ : این چه چشمست و چه ابرو و چه لب

غزل شمارهٔ ۵۳ : براوج خوبی دیدم مهی شب

غزل شمارهٔ ۵۴ : آنکه را هستی همیشه در طلب

غزل شمارهٔ ۵۵ : در وصل تو میزنند احباب

غزل شمارهٔ ۵۶ : در وصل تو میزنند احباب

غزل شمارهٔ ۵۷ : گفتمش دل بر آتش تو کباب

غزل شمارهٔ ۵۸ : ای که چون عمر میروی بشتاب

غزل شمارهٔ ۵۹ : زان دو چشمم مدام مست و خراب

غزل شمارهٔ ۶۰ : گرنکندی بسته ماند اینجا دلت

غزل شمارهٔ ۶۱ : در محافل شعر میخوانم گهی با آب و تاب

غزل شمارهٔ ۶۲ : عشق پرداز ما مرا دریاب

غزل شمارهٔ ۶۳ : بیمار زارم دریاب دریاب

غزل شمارهٔ ۶۴ : شبی رو بحق آر ای جان مخسب

غزل شمارهٔ ۶۵ : بده پیمانه سرشار امشب

غزل شمارهٔ ۶۶ : سالک راه حق بیا همت از اولیا طلب

غزل شمارهٔ ۶۷ : بیمار زارم انت الطبیب

غزل شمارهٔ ۶۸ : تن خاک راه دوست کنم حسبی الحبیب

غزل شمارهٔ ۶۹ : گنج ابدی پیروی حق و عبادت

غزل شمارهٔ ۷۰ : دلم گرفت ازین خاکدان پر وحشت

غزل شمارهٔ ۷۱ : گرانی از بدرون آید از در جنت

غزل شمارهٔ ۷۲ : قد تجلی جماله جلوات

غزل شمارهٔ ۷۳ : یک نظر مستانه کردی عاقبت

غزل شمارهٔ ۷۴ : بدل و بجان زد آتش سبحات حسن و زیبت

غزل شمارهٔ ۷۵ : به کجا روم ز دستت به چه سان رهم ز شستت

غزل شمارهٔ ۷۶ : اگر راه یابم ببوم و برت

غزل شمارهٔ ۷۷ : گل بنفشه دمیدن گرفت گرد عذارت

غزل شمارهٔ ۷۸ : گفتم چه چاره سازم با عشق چاره‌سوزت

غزل شمارهٔ ۷۹ : اگر ساغر دهد ساقی ازین دست

غزل شمارهٔ ۸۰ : از عتاب تو پناهم خوی تست

غزل شمارهٔ ۸۱ : این تن ما از روان روشن ما روشنست

غزل شمارهٔ ۸۲ : ای که در راه خدایت چشم غیرت رهبرست

غزل شمارهٔ ۸۳ : یارب چمن حسن تو خرم ز چه آبست

غزل شمارهٔ ۸۴ : آهنگ جانان کرد جان ای مطرب آهنگی بس است

غزل شمارهٔ ۸۵ : مرا که دل زغم معصیت ورق و رقست

غزل شمارهٔ ۸۶ : بندهٔ او من و او خدای منست

غزل شمارهٔ ۸۷ : دلم پیوسته با مهرش قرین است

غزل شمارهٔ ۸۸ : زمستان خراباتیم پند است

غزل شمارهٔ ۸۹ : نه زلفست آن که دلها را کمندست

غزل شمارهٔ ۹۰ : کعبهٔ وصل تو پناه منست

غزل شمارهٔ ۹۱ : گر کشی و گر بخشی هر چه میکنی خوبست

غزل شمارهٔ ۹۲ : لب برلبم نه ساقیا تا جان فشانم مست مست

غزل شمارهٔ ۹۳ : شوریدگان عشق را ای مطرب آهنگ فناست

غزل شمارهٔ ۹۴ : نگارا در غمت جانم حزین است

غزل شمارهٔ ۹۵ : صحرا وباغ و خانه ندانم کجا خوش است

غزل شمارهٔ ۹۶ : گفتم که روی خوبت از من چرا نهان است

غزل شمارهٔ ۹۷ : سبزهٔ خط تو دیدن چه خوش است

غزل شمارهٔ ۹۸ : سوی تو بی تاب دویدن خوش است

غزل شمارهٔ ۹۹ : من و هزار گدا همچو من بنزد تو هیچست

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : در غمزه مستانه ساقی چه شرابست

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : دمبدم دل ما را از الست پیغام است

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : صورت انسان دگر معنی آن دیگر است

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : زغفلت تو ترا صد حجاب در پیش است

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : ای آنکه توئی قبله ارباب کیاست

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : راز در دل شده کره محرم کجاست

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : خمار گشت مرا ساقیا شراب کجاست

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : دل که ویران اوست آباد است

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : جمال یار که پیوسته بی‌قرار خود است

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : چراغ کلبه عاشق خیال دلدار است

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : بیابیا که دلم در هوات بیمار است

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : ذره ذره نور حق را جلوه گاهی دیگر است

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : ما را زباغ حسن تو حسرت ثمر بس است

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : یار ما گر میل صحرا میکند صحرا خوش است

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : دل بوفای تو نهادن خوش است

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : مرا زجام خیالش شراب در پیش است

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : منوش ساغر دنیا که درد ناب نماست

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : رازها با اهل گفتن ز اهل عرفان خوش نماست

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : بر رخ مه طلعتان زلف پریشان خوش نماست

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : گنجیست معرفت که طلسمش نهفتن است

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : عرصه لامکان سرای من است

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : بادهٔ عشق در کدوی من است

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : مرا سودای عشق آئین دین است

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : عاشقی در بندگیهاسر براهم کرده است

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : چنین رخسار زیبائی که دیده است

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : در سرم فتنه ای و سودائیست

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : هر جا معشوق تازه روئی است

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : هر چه تو میکنی همه خوبست

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : جان روشندلان که مظهر تست

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : دگر آزار مادر دل گرفتست

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : جنونی در سرم ماوا گرفتست

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : دلم دیگر جنون از سرگرفته است

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : دلم با گلرخان تا خو گرفتست

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : نه فلک چرخ زنان سودائی تست

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : از غم هستی چو رستم غمگسار آمد بدست

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : پای تا سر همه ام در غمت اندیشه شدست

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : الهی بکامم شرابی فرست

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : عشق بیچون تو یارب در دل من چون نشست

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : مگو که چهره او را نقاب در پیشست

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : باز آمدم با نقل و می سرمست از جام الست

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : زاهدا قدح بردار این چه غیرت خام است

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : آن ملاحت که تو داری گهر حسن آنست

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : عشق در راه طلب راهبر مردانست

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : یار را روی دل بسوی منست

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : هر چه در عالم بود او راست مغز و پوست

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : در صدف جان دردی نیست به جز دوست دوست

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : نیست از ما غیر نامی اوست خود را دوست دوست

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : مژده آمد از قدوم آنکه دل جویای اوست

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : ای که سرمیکشی زخدمت دوست

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : زار و نزار و خسته‌ام و بی‌قرار دوست

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : نسرشته اند در گلم الا هوای دوست

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : سرکرده ایم پا بره جستجوی دوست

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : حلقهٔ آن در شدنم آرزوست

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : بادهٔ تلخ کهنم آرزوست

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : یک جرعه می زساغر جانانم آرزوست

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : گو برو عقل از سرم در سر هوای یار هست

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : بیا که از ازلم با تو آشنائی هست

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : بهر گلی اگرم ناله و نوائی هست

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : بیا بیا که مرا با تو ماجرائی هست

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : ما را با دوست آشنائیست

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : در پردهٔ حسن دلربا کیست

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : از دل مقصود عشق بازیست

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : بخیالت نمی توانم زیست

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : آنکه پنهانست از چشم کسان پیداست کیست

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : در پردهٔ عاشقی نهان کیست

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : آمرزش من از تو خدایا غریب نیست

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : اینجهانرا غیر حق پروردگاری هست نیست

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : جان بجانان عرض کردن عاشقانرا عار نیست

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : غیردلدار وفا دار کسی دیگر نیست

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : چون توان بود در آنجای که آسایش نیست

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : تا نگذرد زنام سزاوار نام نیست

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : عاشقانرا در بهشت آرام نیست

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : یک محرم راز در جهان نیست

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : کس نیست کز غم تو دلش پاره پاره نیست

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : ما را که نوای بی نوائیست

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : دل گرفتار ماه سیما ئیست

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : گذشت آن گل و حسرت بیادگار گذاشت

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : بمرد رستم زال و زتن غبار گذاشت

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : عشق آمد و اختیار نگذاشت

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : غنیمتی است دمی کان بفکر کار گذشت

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : به زهر آلوده مژگان خواهدم کشت

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : کار جان را تن ندادم روزگار از دست رفت

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : چو دل قرار در آن زلف بیقرار گرفت

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : هر که در دوست زد دامن احسان گرفت

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : بر سر راهش فتاده غرق اشکم دید و رفت

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : دوش از من رمیده می‌رفت

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : از من و ما نمی توانم گفت

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : من کجا جان برم زدست غمت

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : زِ شور عشق مرا در سرست شور قیامت

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : جمال تو عرصاتست و قامت تو قیامت

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : بالا بلایی قامت قیامت

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : روم از هوش اگر بینم بکامت

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : رفتار آشوب بالا قیامت

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : من نروم ز پیش تودست منست و دامنت

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : جان ندارد جز تو کس یا مستغاث

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : شدیم بار کش ره زن هوا بعبث

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : دلی که عشق ندارد وجود اوست عبث

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : هر آنچه بود ندارد وجود اوست عبث

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : جز تنعم بغم یار عبث بود عبث

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : گذشت عمر تو امسال همچو پار عبث

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : بمهر تو دادم دل و جان عبث

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : اگر از عشق حق بر سرنهی تاج

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : داغ دل عاشقان می نپذیرد علاج

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : عشق بری پیکران می نپذیرد علاج

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : در تنم دل خون شد از دلهای کج

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : این جهان بی بقا هیچست هیچ

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : من و یاد خدا دگر همه هیچ

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : رام قتلی و ما علیه حباح

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : یا ندیمی قم فان الدّیک صاح

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : دلا فیض بر از لقای صباح

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : چشم او کرد بقتلم تصریح

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : خطیب عشق ندا کرد با زبان فصیح

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : خوش آن زمان که رود جان بدانسرای فراخ

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : نعیمی یا جحیمی جنتی ای عشق یا دوزخ

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : جز خدا را بندگی تلخ است تلخ

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : کاش از جانان رسد پیغام تلخ

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : تا کی ز صلاح من و زهد تو بگویند

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : اهتدوا بالعشق طلاب الرشد

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : آن شوخ که داد دلبری داد

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : هرکجا بود خوبی در فنون حسن استاد

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : غم کشت مرا ز دست غم داد

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : داد از غم عشقت ای صنم داد

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : ز خویش دست نداریم هرچه بادا باد

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : تن در بلای عشق دهم هر چه باد باد

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : از آن میان نزنم دم که مو نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : ز قرب دوست چگویم که مو نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : کشد هر جنس جنس خود سخن گرد سخن گردد

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : جان جز خیال رویت نقشی دگر نبندد

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : مرغ خیال کس را کس بال و پر نه بندد

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : دل از ادنی کند آن کس که بر اعلی نظر بندد

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : نمی‌بینم در این میدان یکی مرد

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : مرا دردیست در دل نه چو هر درد

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : بر دل و جان رواست درد در سروتن چراست درد

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : حاشا که مداوای من از پند توان کرد

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : خنگ آنکو دلش شد از جهان سرد

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : تا جان نشود ز این و آن فرد

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : سرم ز مستی عشق تو های و هو دارد

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : در سرم عشق تو غوفا دارد

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : غرور خشکی زهد ار دماغ تر دارد

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : کسی کو چشم دل بیدار دارد

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : کسی کو چشم دل بیدار دارد

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : ز شراب وصل جانان سر من خمار دارد

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : هر دم سر پر شورم سودای دگر دارد

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : دل من بیاد جانان ز جهان خبر ندارد

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : گفتم مگر ز رویت زاهد خبر ندارد

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : با هیچکس این کش مکش آن یار ندارد

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : غمی هست در دل که گفتن ندارد

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : سرم سودای سودائی ندارد

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : چه عیش آن را که سودایی ندارد

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : دلم هیهای او دارد سرم سودای او دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : خوشا آن سر که سودای تو دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : خورشید فلک روشنی از روی تو دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : مستی ز شراب لب جانان مزه دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : شهره شهر شود هر که جمالی دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : ز روی مهوشان چشمم دمی دل بر نمی‌دارد

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : خبر شوق مرا هر که به یاران ببرد

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : مخموری از خمار بجامی که میخرد

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : از بهر من شراب بوامی که می خرد

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : بی لقای دوست حاشا روزگارم بگذرد

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : تا بکی بی باده و مطرب مدارم بگذرد

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : جان گذر میکند آن به که بجانان گذرد

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : عارف خدای دید در اصنام و حال کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : خوشا آنکو انابت با خدا کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : آمد شبی خیالش در صدر سینه جا کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : روی در روی یار باید کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : عشق آمد و عقل را بدر کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : لعل لب تو چه با شکر کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : خوش بود عدم هستی ما را که خبر کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : تا مرا عشق تو با دیوانگان زنجیر کرد

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : ای مسلمانان مرا عشق جوانی پیر کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : واعظ به منبر آمد و بیهوده ساز کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : یار آمد از درم سحری در فراز کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : دم بدم از تو یاد خواهم کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : دل ز اغیار ، پاک خواهم کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : چو نقاش ازل طرح جهان کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : توانی گر درین ره ترک جان کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : گر یار بما رخ ننماید چه توان کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : دل را غمگین نمی‌توان کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : یاد باد آنکه اثر در دل شیدا می‌کرد

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : یاد آن روز که از زلف گره وا می‌کرد

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : به کوی سرّ قدر گر گذر توانی کرد

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : شور عشقی گر که دلرا بر سر کار آورد

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : همه را خود نوازد و سازد

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : چشم شوخ تو فتنه میسازد

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : بنما رخ و جان بستان یعنی بنمی ارزد؟

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : کم عطا یا اعطیت من عطا یاک فزد

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : ما سرّ کُن فَکانیم ما را که می‌شناسد؟

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : محنت این سرا بکش ریحِ نجات می‌رسد

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : شوریدهٔ صحرائی در خانه چسان باشد

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : آن دل که توئی در وی غمخانه چرا باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : کسی از عمر برخوردار باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : هر کجا داغ و درد و غم باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : چکنم دلی را که ترا نباشد

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : هر که بیمار تو باشد درد بیمارش نباشد

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : با دوست مگو رازی هرچند امین باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : دلم بس نیست ماوای تو باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : خوشا آن دل که مأوای تو باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : مرا تو دوست نداری خدا نخواسته باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : ای کاش که این سینه دری داشته باشد

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : کاش از دل بی دل خبری داشته باشد

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : خوش آن‌که هستی من بر باد رفته باشد

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : گر خون دل از دیده روان شد شده باشد

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : گر گاسهٔ سر ظرف جنون شد شده باشد

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : خنک دیدهٔ کان ترا دیده باشد

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : هر آنکسکه خود را پسندیده باشد

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : دلی کز دلبری دیوانه باشد

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : هر کرا عشق یار میباشد

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : دل مرا ز اندیشه اسباب دنیا سرد شد

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : جرعه‌ام را جام و مینا تنک شد

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : نور ازل ظهور کرد رحمت خاص عام شد

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : از می عشق مست خواهم شد

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : از پی آن نکار خواهم شد

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : تا می نخورم زان کف مستانه نخواهم شد

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : عشق از دل گذشت تا جان شد

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : شراب عشقم اندر کام جان شد

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : ندادم دل بعشق و جان روان شد

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : دگر آمد رقیب‌ آزار جان شد

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : ز مهر آن پری رویم دل دیوانه روشن شد

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : چو مهر دوست بر دل تافت این ویرانه روشن شد

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : به جانی لطف پنهان می‌فروشد

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : خویش را از دست دادم روی او بنموده شد

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : مرد آن باشد که چون او را رهی بنموده شد

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : بوی رحمان از یمن آمد دل و جان تازه شد

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : بوئی از گلستان جان آمد

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : دوشم آن دلبر غمخوار به بالین آمد

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : دوای درد ما را یار داند

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : چو من کسی که ره مستقیم میداند

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : طرف گلزار گذشتی ز تو گل زار بماند

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : زود از درم در آی که تابم دگر نماند

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : دست از دلم بدار که تابم دگر نماند

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : شد تهی از عشق سر بی باده این میخانه ماند

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : کوه عقلی و بیابان جنونم داده‌اند

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : در دیگ عشق باده کشان جوش کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : قومی به منتهای ولایت رسیده‌اند

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : خُنُک آن روز که از عقل نجاتم دادند

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : از سر ازل پرده به بوی تو گشادند

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : خوشا آنان که ترک کام کردند

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : در دل شب خبر از عالم جانم کردند

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : عاشقان از لب خوبان می مستانه زدند

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : جهان را بهر انسان آفریدند

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : صد جلوه کنی هر دم و دیدن نگذارند

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : در روی چه خورشید تو دیدن نگذارند

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : عاشقان محو یار میباشند

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : عارفان از چمن قدس چو بوی تو کشند

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : شوخ آهو چشم من چون روی در صحرا کند

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : هر که حرفی ز کتاب دل ما گوش کند

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : عشق استفاده از قلم و لوح حق کند

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : آنکه باشد مست زهد او عیب مستان چون کند

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : ای خنک آن نیستی کو دعوی هستی کند

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : باده‌ای خواهم بدن مستی کند

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : هر که دارد درد عشقی یاد درمان کی کند

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : گر زنم لاف از سخن شعر این تقاضا می‌کند

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : عاقل نمی‌باشم دمی عشق این تقاضا می‌کند

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : در کار دینم مرد مرد عقل این تقاضا می‌کند

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : حق را نمیگویم بعام علم این تقاضا میکند

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : افلاک را جلالت تو پست میکند

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : گاهی به غمزه‌ای دلی آباد می‌کند

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : زور بازوی یقینش رفع هر شک میکند

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : غمزهٔ چشم پرفنت سحر حلال میکند

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : سوی این دون گدا آنشاه کی رو میکند

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : این دل سرگشته خود را جستجو کی میکند

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : اهل معنی همه جان هم و جانان همند

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : این فقیهان که بظاهر همه اخوان همند

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : خوش آنکه کشتگان غمش را ندا کنند

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : شاهدان گر جلوه بر ایمان کنند

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : دل عالم حسن تو کی رنج و تعب بیند

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : آنان که ره عالم ارواح بپویند

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : یار را با تو کار خواهد بود

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : غم فراق تو ای دوست بی‌شمار بود

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : بی تو یکدم نمی‌توانم بود

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : سر چو بی عشقست ننک جان بود

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : تا چند بزنجیر خرد بند توان بود

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : چون غم غم عشق تو بود زار توان بود

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : عید است و هرکس از غلط غیری گرفته یار خود

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : در سر بوالهوس نگر چون شر و شور می‌رود

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : در سر شوریده سودا می‌رود

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : چون سخن از دلبر ما میرود

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : هرکجا آن ماه‌سیما می‌رود

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : زنده‌دل از چه رو بدن عالم نور می‌رود

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : زحمت مکش طبیب که این تب نمیرود

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : اگر سوی شام ار بری میرود

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : کجا میرود روح و کی میرود

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : بر درگه تو حاجت خلقان روا شود

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : من در او میزنم امروز، باشد وا شود

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : ای خوش آن صبحی که چشمم بر جمالت وا شود

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : رخ برافروزی دل من شعله اخگر شود

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : تا بکی این نفس کافر کیش کافرتر شود

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : بتاب عارض تا مهر جان بهار شود

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : دل بستم اندر مهر او تا او برای من شود

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : یار اگر آشنا شود چه شود

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : ؟عشق توبه شکستیم تا دگر چه شود

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : گر پذیری تو ز من جان چه شود

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : رو بحق آوری ای جان چه شود

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : شود شود که دلم سوی حق ربوده شود

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : ز نکتهای بیانت خرد فزوده شود

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : شود که از دهنت بوسهٔ ربوده شود

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : جور ز حد ببر مگو جور زیاد میشود

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : خواست دلم که ماتمم سور شود نمیشود

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : بی‌دل و جان بسر شود بی‌تو بسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : ای دل مخواه کام که حاصل نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : دل گر غمین شود شده باشد چه می‌شود

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : جان از لطافت بدنش تازه می‌شود

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : نهادم سر بفرمانش بکن گوهر چه میخواهد

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : عشق بدل گاه درد گاه دوا میدهد

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : علی الصباح نوید هو الغفور رسید

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : بیا بیا که نوید از جناب دوست رسید

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : دلم از کشمکش خوف و رجا بسکه طپید

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : مژده‌ای از هاتف غیبم رسید

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : هر که روی تو ندید از دو جهان هیچ ندید

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : خدای عزوجل گر ببخشدم شاید

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : در سر چو خیال تو درآید

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : شکر تو چسان کنم که شاید

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : زاهدم گفت زهد می‌باید

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : زهد و تقوی ز من نمی‌آید

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : جان سوختهٔ روئیست پروانه چنین باید

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : عاشقی را جگری می‌باید

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : هر دل که عشق ورزد از ما و من برآید

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : زهر فراق نوشم تا کام من برآید

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : بیاد یار در خلوت نشستم تا چه پیش آید

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : بشارت کز لب ساقی دگر می صاف می‌آید

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : سینه را چاک چاک خواهم دید

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : یاران ز چشم دل به رخ یار بنگرید

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : شکر افشان دهانش نگرید

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : گذشت موسم غم فصل وصل یار رسید

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : عیش دنیا به جز خسان نرسید

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : سوخت هرچند دل بجان نرسید

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : در جان و دل چو آتش عشقش علم کشید

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : دیده از نور جمال دوست چون بینا کنید

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : خویش را اول سزاوارش کنید

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : یاران میم ز بهر خدا در سبو کنید

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : هر که راه عشق پوید هم ز عشقش بر بروید

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : هدهدی کو که از سبا گوید

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : از نکاه نیم مستت العیاذ

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : از بلای چشم مستت العیاذ

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : مراست دیدن روی تو بی‌نقاب لذیذ

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : زاهد گر ترا ریاست لذیذ

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : به دل کاشتم مهر آن طفل جاهل ز راه نظر

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : از پای تا سر چشم شو حسن و جمالش را نگر

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : بهر جا راه گم کردم بر آوردم ز کویت سر

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : گشتم به بحر و بر پی یار بی سیر

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : ای بهار جان و ای جان بهار

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : آمدم کآتش زنم در بیخ جبر و اختیار

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : شهر یارم آرزو شد در دیار در دیار

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : بکوش ساقی از آن باده ساغری دست آر

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : فروغ نور جمال تو در دل بیدار

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : ساقی قدحی بیار سرشار

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : ما را پیوسته بسته بر کار

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : شب همه شب زاری بر در پروردگار

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : اهل الدیار اهل الدیار هل جامع العشق القرار

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : با عشق کی گنجد قرار ناصح برو شرمی بدار

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : مرا رنجور کردی یاد میدار

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : ز حق جوئی نشان الله اکبر

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : گفتی مرا که چیست ز خوبان عجیب‌تر

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : دلم تابان مهر اوست یا رب باد تابان تر

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : ای ز تو در هر دلی نوری دگر

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : ای در سرم از تو جوش دیگر

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : تجلی حسنه من معدن النور

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : میبرد دل را هوا دستم تو گیر

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : ای که در گل زار حسنش میخرامی مست ناز

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : گوشهٔ چشمی بسوی دردمندان کن بناز

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : ای دل ار بگذری ز عشق مجاز

غزل شمارهٔ ۴۶۲ : دامن از دوستان کشیدی باز

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : بیاد عشق ما میسوز و میساز

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : برون آی و خورشید رخ بر افروز

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : بکین غم فلک بر خواست امروز

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : ای خفته رسید یار برخیز

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : یکدیگر را عیب می‌جویند خلقان در لباس

غزل شمارهٔ ۴۶۸ : یک غمزهٔ جان ستان مرا بس

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : دل را عبرت ازین جهان بس

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : در دلم مهر ماهروئی بس

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : درد دل ما ز یار ما پرس

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : ای نگاه خفته‌ات صیاد کس

غزل شمارهٔ ۴۷۳ : سلسله فکر را در ره دانش بکش

غزل شمارهٔ ۴۷۴ : بیا ساقیا بر سرم نور پاش

غزل شمارهٔ ۴۷۵ : میکنم هرچند پنهان میشود این راز فاش

غزل شمارهٔ ۴۷۶ : در میکده دوش رند قلاش

غزل شمارهٔ ۴۷۷ : دلبرا درد مرا درمان تو باش

غزل شمارهٔ ۴۷۸ : ای دل اندر راه او ده اسبه ران را جل مباش

غزل شمارهٔ ۴۷۹ : بغم خوردن بنه دل شاد میباش

غزل شمارهٔ ۴۸۰ : چو مرد او شدی مردانه میباش

غزل شمارهٔ ۴۸۱ : تا در رخت دید سیمای آتش

غزل شمارهٔ ۴۸۲ : در عشق دیدم غوغای آتش

غزل شمارهٔ ۴۸۳ : یار آمد یار پیش دویدش

غزل شمارهٔ ۴۸۴ : رفتیم من و دل دوش ناخوانده بمهمانش

غزل شمارهٔ ۴۸۵ : سحر رسید ز غیبم بکوش هوش سروش

غزل شمارهٔ ۴۸۶ : آمد خیالش دوشم در آغوش

غزل شمارهٔ ۴۸۷ : دل برد از من ترک قباپوش

غزل شمارهٔ ۴۸۸ : بتی از دور اگر بینی مرو پیش

غزل شمارهٔ ۴۸۹ : چو جان ز قدس سرازیر گشت با دلریش

غزل شمارهٔ ۴۹۰ : ای که میجویی برون از خویشتن دلدار خویش

غزل شمارهٔ ۴۹۱ : عالم چو خاتمیست که این است عشق قص

غزل شمارهٔ ۴۹۲ : عبرت بگیر ای دل ازین دهر پر غصص

غزل شمارهٔ ۴۹۳ : عشق دردیست از خزانهٔ خاص

غزل شمارهٔ ۴۹۴ : توشه عام و بنده بنده خاص

غزل شمارهٔ ۴۹۵ : بر جمال تو هست خالت نص

غزل شمارهٔ ۴۹۶ : سمآء الناس المعشاق ارض

غزل شمارهٔ ۴۹۷ : غم با دلت آشناست ای فیض

غزل شمارهٔ ۴۹۸ : عمر تو همه هباست ای فیض

غزل شمارهٔ ۴۹۹ : عشقت ره و رهنماست ای فیض

غزل شمارهٔ ۵۰۰ : ای رهنمای گم شدگان اهدنا الصراط

غزل شمارهٔ ۵۰۱ : سوی ما می‌کنی نگه به غلط

غزل شمارهٔ ۵۰۲ : غیر عشق رخ دلدار غلط بود غلط

غزل شمارهٔ ۵۰۳ : حرف بیگانگی یار غلط بود غلط

غزل شمارهٔ ۵۰۴ : روی دل سوی هوا کردم غلط

غزل شمارهٔ ۵۰۵ : اهل دنیا را ز جان کندن چه حظ

غزل شمارهٔ ۵۰۶ : بی دلانرا از نکو رویان چه حظ

غزل شمارهٔ ۵۰۷ : ای یار مخوان ز اشعار الا غزل حافظ

غزل شمارهٔ ۵۰۸ : هر آنکه سوی تو آمد شد از فنا محفوظ

غزل شمارهٔ ۵۰۹ : خورشید روئی گردید طالع

غزل شمارهٔ ۵۱۰ : نحم خیالت گردد چو طالع

غزل شمارهٔ ۵۱۱ : مطرب عمر این سراید در سماع

غزل شمارهٔ ۵۱۲ : یار بما نظر نکرد صبر و شکیب را وداع

غزل شمارهٔ ۵۱۳ : بر سر خسته‌ات بیا دم نزع

غزل شمارهٔ ۵۱۴ : ایاک ادعوا انت السمیع

غزل شمارهٔ ۵۱۵ : عشق بر اکوان محیطست و وسیع

غزل شمارهٔ ۵۱۶ : هرکه جا داد او رسوم اهل دنیا در دماغ

غزل شمارهٔ ۵۱۷ : جان اسیر محنت و غم دل قرین درد و داغ

غزل شمارهٔ ۵۱۸ : ز عشق تو نرهیدم که گفت رست دروغ

غزل شمارهٔ ۵۱۹ : هر چه نبود سخن یار دروغ است دروغ

غزل شمارهٔ ۵۲۰ : هی نیاری بر زبان حرف دروغ

غزل شمارهٔ ۵۲۱ : گذشت عمر و نکردیم هیچ کار دریغ

غزل شمارهٔ ۵۲۲ : بهرزه شیفته شد دل بهر خیال دریغ

غزل شمارهٔ ۵۲۳ : ز عشق جوی کرامت ز عشق جوی شرف

غزل شمارهٔ ۵۲۴ : ای که با ما وعده‌ها کردی خلاف

غزل شمارهٔ ۵۲۵ : در دل تنگم خموشی می‌کند انبار حرف

غزل شمارهٔ ۵۲۶ : جز خدا را بندگی حیفست حیف

غزل شمارهٔ ۵۲۷ : فدای دوست نکردیم جان و دل صد حیف

غزل شمارهٔ ۵۲۸ : ای که هستی بنور هستی طاق

غزل شمارهٔ ۵۲۹ : ای تو در لطف و نکوئی طاق

غزل شمارهٔ ۵۳۰ : هی نیاری بر زبان جز حرف حق

غزل شمارهٔ ۵۳۱ : شکرلله که شد عیان ره حق

غزل شمارهٔ ۵۳۲ : ای وصل تو جانفزای عاشق

غزل شمارهٔ ۵۳۳ : تا به کی حسرت برم بر کشتگان زار عشق

غزل شمارهٔ ۵۳۴ : جان منزل جانان عشق دل عرصه جولان عشق

غزل شمارهٔ ۵۳۵ : تن را بگداز در ره عشق

غزل شمارهٔ ۵۳۶ : زنده آن سر کو بود سودای عشق

غزل شمارهٔ ۵۳۷ : در جهان افگندهٔ غوغای عشق

غزل شمارهٔ ۵۳۸ : عشق است اصل بندگی من بنده و مولای عشق

غزل شمارهٔ ۵۳۹ : هم توئی راحت جانم ای عشق

غزل شمارهٔ ۵۴۰ : بوی گلزار هوست قصه عشق

غزل شمارهٔ ۵۴۱ : درد دل مرا نکند به دوای خلق

غزل شمارهٔ ۵۴۲ : عاشق که بود غلام معشوق

غزل شمارهٔ ۵۴۳ : ارانی اراک و لست اراک

غزل شمارهٔ ۵۴۴ : الهی الهی فقیر اتاک

غزل شمارهٔ ۵۴۵ : ذاب قلبی من اشتیاق لقاک

غزل شمارهٔ ۵۴۶ : بهوای تو می‌شویم هلاک

غزل شمارهٔ ۵۴۷ : چه بنشینم چه برخیزم قعودی لک قیامی لک

غزل شمارهٔ ۵۴۸ : در دلم تا جای کرد از لطف آن رشگ ملک

غزل شمارهٔ ۵۴۹ : ای دهانت تنک شکر لعل لب کان نمک

غزل شمارهٔ ۵۵۰ : میبرد غیرت ز حسن تو ملک

غزل شمارهٔ ۵۵۱ : یا املی و بغیتی لیس هوای فی سواک

غزل شمارهٔ ۵۵۲ : آن روی در نظر چو نداری ببار اشک

غزل شمارهٔ ۵۵۳ : پرورد گارا بنده‌ام الملک لک و الحمد لک

غزل شمارهٔ ۵۵۴ : وجودی لک شهودی لک ثبوتی لک ثباتی لک

غزل شمارهٔ ۵۵۵ : کی بود دل زین چنین گردد خنک

غزل شمارهٔ ۵۵۶ : آفریننده جهان لبیک

غزل شمارهٔ ۵۵۷ : گذر کن ز بیغولهٔ نام و ننگ

غزل شمارهٔ ۵۵۸ : دلم بحر و عشق تو در وی نهنگ

غزل شمارهٔ ۵۵۹ : عاشق و معشوق را راهی بود از دل بدل

غزل شمارهٔ ۵۶۰ : پرتو شمع رخت شد در وجودم مشتعل

غزل شمارهٔ ۵۶۱ : نگاه ارکنی جان ستانی تغافل کنی دل

غزل شمارهٔ ۵۶۲ : گلزار رخت دیدم شد خار به چشمم گل

غزل شمارهٔ ۵۶۳ : ای جمال هر جمیل و ای جمالت بی‌مثال

غزل شمارهٔ ۵۶۴ : منزلگه یار است دل ماوای دلدارست دل

غزل شمارهٔ ۵۶۵ : صد شکر که عاقبت سر آمد غم دل

غزل شمارهٔ ۵۶۶ : ای فغان از هی هی و هیهای دل

غزل شمارهٔ ۵۶۷ : تا کی ز فراق تو نهم بر سر غم غم

غزل شمارهٔ ۵۶۸ : بیا بیا بسرم تا بپات جان بدهم

غزل شمارهٔ ۵۶۹ : روز میگردد اگر رو مینمائی در شبم

غزل شمارهٔ ۵۷۰ : هر رنج که میرسد بجانم

غزل شمارهٔ ۵۷۱ : نشود کام بر دل ما رام

غزل شمارهٔ ۵۷۲ : بخوشی بگذریم از هر کام

غزل شمارهٔ ۵۷۳ : ای خوشا وقت عاشق بد نام

غزل شمارهٔ ۵۷۴ : ما مستانیم بی می و جام

غزل شمارهٔ ۵۷۵ : منم که ساختهٔ دست ابتلای توام

غزل شمارهٔ ۵۷۶ : منم که شیفتهٔ زلف تو ببوی توام

غزل شمارهٔ ۵۷۷ : از بوی می عشق برنگ آمده‌ام

غزل شمارهٔ ۵۷۸ : از کش مکش خرد بتنگ آمده‌ام

غزل شمارهٔ ۵۷۹ : در دل توئی در جان توئی ای مونس دیرینه‌ام

غزل شمارهٔ ۵۸۰ : میدمد هر دم خیالت روحی اندر قالبم

غزل شمارهٔ ۵۸۱ : گه جلوه لاهوت دهد جام شرابم

غزل شمارهٔ ۵۸۲ : تا بعشق تو جان و دل بستم

غزل شمارهٔ ۵۸۳ : کبیره‌ایست که خود را گمان کنم هستم

غزل شمارهٔ ۵۸۴ : من هماندم که با تو پیوستم

غزل شمارهٔ ۵۸۵ : نه من امروز به دل نقش خیالت بستم

غزل شمارهٔ ۵۸۶ : در عهد تو ای توبه شکن عهد شکستم

غزل شمارهٔ ۵۸۷ : از می لعل لب و نوش دهانت مستم

غزل شمارهٔ ۵۸۸ : پیشتر ز افلاک شور عشق بر سر داشتم

غزل شمارهٔ ۵۸۹ : یکبوسه از آن دو لب گرفتم

غزل شمارهٔ ۵۹۰ : نبود این تنگنا جای خوشی در غم فرو رفتم

غزل شمارهٔ ۵۹۱ : بیاد منزل سلمی بر اطلال و دمن گردم

غزل شمارهٔ ۵۹۲ : غم عشقت به حلاوت خورم و دلشادم

غزل شمارهٔ ۵۹۳ : دم به دم از تو غمی می‌رسد و من شادم

غزل شمارهٔ ۵۹۴ : من ببوی خوش تو دلشادم

غزل شمارهٔ ۵۹۵ : چو دل در عشق می‌بستم ز خود خود را رها کردم

غزل شمارهٔ ۵۹۶ : رسید از دوست پیغامی که مستان را نظر کردم

غزل شمارهٔ ۵۹۷ : دل و جان منزل جانانه کردم

غزل شمارهٔ ۵۹۸ : گران شد بر دل من تن بیا تن گرد جان گردم

غزل شمارهٔ ۵۹۹ : نگاهی کن که شیدای تو گردم

غزل شمارهٔ ۶۰۰ : درین گلشن من بیدل به بوی یار می‌گردم

غزل شمارهٔ ۶۰۱ : من دیوانه گرد هر پری‌رخسار می‌گردم

غزل شمارهٔ ۶۰۲ : ای جان مردم جانان مردم

غزل شمارهٔ ۶۰۳ : تن دادم او را جان شدم جان دادمش جانان شدم

غزل شمارهٔ ۶۰۴ : همه عمر بر ره تو رخ خود بخاک سودم

غزل شمارهٔ ۶۰۵ : خم ابروی تو محراب رکوع است و سجودم

غزل شمارهٔ ۶۰۶ : من تاب فراق تو ندارم

غزل شمارهٔ ۶۰۷ : من و عشق و مستی عشق به جز این هنر ندارم

غزل شمارهٔ ۶۰۸ : امروز دگر در سر سودای دگر دارم

غزل شمارهٔ ۶۰۹ : لبکی چون شکر هوس دارم

غزل شمارهٔ ۶۱۰ : ناله‌ای با اثر هوس دارم

غزل شمارهٔ ۶۱۱ : صنمی ماه رو هوس دارم

غزل شمارهٔ ۶۱۲ : ز تو ای گشاد دلها همه کار بسته دارم

غزل شمارهٔ ۶۱۳ : آمده‌ام بدین جهان تا که ز نی شکر برم

غزل شمارهٔ ۶۱۴ : الا یا ایها الساقی بده جامی که مخمورم

غزل شمارهٔ ۶۱۵ : چشم خوش پر شعبده مست تو نازم

غزل شمارهٔ ۶۱۶ : اگر آهی کشم دریا بسوزم

غزل شمارهٔ ۶۱۷ : من واله جمال فروزان یک کسم

غزل شمارهٔ ۶۱۸ : قلم گرفتم و گفتم مگر دعا بنویسم

غزل شمارهٔ ۶۱۹ : بدوست حال دل سوگوار را چه نویسم

غزل شمارهٔ ۶۲۰ : من آن نیم که توانم ز تو جدا باشم

غزل شمارهٔ ۶۲۱ : چه میشود که مقیم در جناب تو باشم

غزل شمارهٔ ۶۲۲ : تا من نشوم بیخود هشیار نمی‌باشم

غزل شمارهٔ ۶۲۳ : چون غمی زور آورد خود را به صحرا می‌کشم

غزل شمارهٔ ۶۲۴ : از معانی مغز بیرون می‌کشم

غزل شمارهٔ ۶۲۵ : از دلم بس ناله بیرون می‌کشم

غزل شمارهٔ ۶۲۶ : کنم اندیشهٔ دنیا شود عقبا فراموشم

غزل شمارهٔ ۶۲۷ : خویشتن را در هوا کردیم گم

غزل شمارهٔ ۶۲۸ : بشست یار و زلف یار در بندم خوشا حالم

غزل شمارهٔ ۶۲۹ : ای ز الطاف تو شیرین کامم

غزل شمارهٔ ۶۳۰ : شهد لطفست گهی در کامم

غزل شمارهٔ ۶۳۱ : زهر قهر ار تو کنی در جامم

غزل شمارهٔ ۶۳۲ : خدایا از بدم بگذر ببخشا جرم و عصیانم

غزل شمارهٔ ۶۳۳ : از آن ز صحبت یاران کشیده دامانم

غزل شمارهٔ ۶۳۴ : شب تار است روز من بیا خورشید تابانم

غزل شمارهٔ ۶۳۵ : وه که جان یا تنم نمیدانم

غزل شمارهٔ ۶۳۶ : من این زهد ریائی را نمیدانم نمیدانم

غزل شمارهٔ ۶۳۷ : من آئین جدائی را نمیدانم نمیدانم

غزل شمارهٔ ۶۳۸ : چنان شدم که قبیح از حسن نمی‌دانم

غزل شمارهٔ ۶۳۹ : عمر عزیز تا یکی صرف در آرزو کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۰ : از دور بر خرامش قدت ثنا کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۱ : میل صحرا گر کنی من سینه را صحرا کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۲ : میتوانم ز آب دیده دشت را دریا کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۳ : گر وصل خواهد دلبرم من بیخ هجران بشکنم

غزل شمارهٔ ۶۴۴ : عشق تو کوتا که حرز جان کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۵ : فرمان نمیبرد این دل چه‌سان کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۶ : پیوسته خستهٔ غم یارم چه‌سان کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۷ : باده بیار ساقیا تا که بمی وضو کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۸ : گر دل به عشق من دهی بهر تو دلداری کنم

غزل شمارهٔ ۶۴۹ : از برکات حسن تو جذب مراد میکنم

غزل شمارهٔ ۶۵۰ : شب‌ها حدیث زلف تو تکرار می‌کنم

غزل شمارهٔ ۶۵۱ : از شراب عشق مستی میکنم

غزل شمارهٔ ۶۵۲ : با خیالت شور و مستی میکنم

غزل شمارهٔ ۶۵۳ : آنکه کارش با دلست و نیست او را دل منم

غزل شمارهٔ ۶۵۴ : بسوی او نگرم کان ناز می‌بینم

غزل شمارهٔ ۶۵۵ : در چهرهٔ مهرویان انوار تو می‌بینم

غزل شمارهٔ ۶۵۶ : حسن رخ مه رویان از روی تو می‌بینم

غزل شمارهٔ ۶۵۷ : زین جهان پست بالا میروم

غزل شمارهٔ ۶۵۸ : از سر کویت ای نگار میروم و نمیروم

غزل شمارهٔ ۶۵۹ : رعیتی است چو خاری بیا امیر شوم

غزل شمارهٔ ۶۶۰ : بینم چو جمال یار مدهوش شوم

غزل شمارهٔ ۶۶۱ : باده در باده مست چون نشوم

غزل شمارهٔ ۶۶۲ : آنکه ز الطاف نو پیوست بهم

غزل شمارهٔ ۶۶۳ : از عشق یار خوشم از حسن یار هم

غزل شمارهٔ ۶۶۴ : دردم ز حد فزون شد و غم بیشمار هم

غزل شمارهٔ ۶۶۵ : از بخت شکوه دارم و از دست یار هم

غزل شمارهٔ ۶۶۶ : دل میکنمت فدا و جان هم

غزل شمارهٔ ۶۶۷ : کو عشق کو سودای عشق تا در جهان غوغا نهم

غزل شمارهٔ ۶۶۸ : یاد یاران که کنند از دل و جان یاری هم

غزل شمارهٔ ۶۶۹ : مرا هرچند رانی دیگر آیم

غزل شمارهٔ ۶۷۰ : اگر بدیم و گر نیک خاکسار توایم

غزل شمارهٔ ۶۷۱ : ما ز مافوق فلک در بحر و بر افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۶۷۲ : ذّره ذرّه ز آسیای آسمان افتاده‌ایم

غزل شمارهٔ ۶۷۳ : از حضور قدس جانرا در سفر افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ ۶۷۴ : تا آتش عشق رخت در جان و دل افروختیم

غزل شمارهٔ ۶۷۵ : ما سر مستان مست مستیم

غزل شمارهٔ ۶۷۶ : بکوی یار بی‌پروا گذشتیم

غزل شمارهٔ ۶۷۷ : رفتیم ازین دیار رفتیم

غزل شمارهٔ ۶۷۸ : هر جمیلی که بدیدیم بدو یار شدیم

غزل شمارهٔ ۶۷۹ : هر جمالی که بر افروخت خریدار شدیم

غزل شمارهٔ ۶۸۰ : فخر دو عالمیم و گدای تو آمدیم

غزل شمارهٔ ۶۸۱ : ما را ره توفیق نمودند و بریدیم

غزل شمارهٔ ۶۸۲ : بس جور کشیدیم در این ره که بریدیم

غزل شمارهٔ ۶۸۳ : دردا که درین راه بسی رنج کشیدیم

غزل شمارهٔ ۶۸۴ : چشم بر هر چه گشادیم رخ خوب تو دیدیم

غزل شمارهٔ ۶۸۵ : از غیبب عدم رخت بهستی چو کشیدیم

غزل شمارهٔ ۶۸۶ : ما دیدهٔ اشکبار داریم

غزل شمارهٔ ۶۸۷ : بیا ای اشک خونین تا که بر بخت زبون گریم

غزل شمارهٔ ۶۸۸ : بیائید یاران بهم دوست باشیم

غزل شمارهٔ ۶۸۹ : بیا تا مونس هم یار هم غمخوار هم باشیم

غزل شمارهٔ ۶۹۰ : طرفی نبستم زین جهان استغفرالله العظیم

غزل شمارهٔ ۶۹۱ : چون یار ما تو باشی ز اغیار فارغیم

غزل شمارهٔ ۶۹۲ : کی آیدم می در نظر مست جمال ساقیم

غزل شمارهٔ ۶۹۳ : از دم صبح ازل با عشق یار و همدمیم

غزل شمارهٔ ۶۹۴ : ای دل بیا که تا بخدا التجا کنیم

غزل شمارهٔ ۶۹۵ : ای دل بیا که بر در میخانه جا کنیم

غزل شمارهٔ ۶۹۶ : ایخوش آنروزی که ما جان در ره جانان کنیم

غزل شمارهٔ ۶۹۷ : گر شود روزی شبی کان ماهرا مهمان کنیم

غزل شمارهٔ ۶۹۸ : ای خدا عشقی که دل بر آتشش بریان کنیم

غزل شمارهٔ ۶۹۹ : روزها در طلبت می‌پویم

غزل شمارهٔ ۷۰۰ : حسنش دریا و من سبویم

غزل شمارهٔ ۷۰۱ : کی باشد از جهان بدن سوی جان رویم

غزل شمارهٔ ۷۰۲ : خیز تازین خاکدان بیرون رویم

غزل شمارهٔ ۷۰۳ : وقت آنست که جوینده اسرار شویم

غزل شمارهٔ ۷۰۴ : بدرد عشق بیدرمان دوای درد من میکن

غزل شمارهٔ ۷۰۵ : هر که میخواهد سخن گستر بود در انجمن

غزل شمارهٔ ۷۰۶ : در ره دانش بفکر تا بتوان گام زن

غزل شمارهٔ ۷۰۷ : رنجیده از من میگذشت گفتم چه کردم جان من

غزل شمارهٔ ۷۰۸ : نوش من نیش مکن دورم از خویش مکن

غزل شمارهٔ ۷۰۹ : در حریم قدس جانرا نیست بار از ننگ تن

غزل شمارهٔ ۷۱۰ : در دل هر ذره مهر جان ما دارد وطن

غزل شمارهٔ ۷۱۱ : آرامت از تن میرود زین شاهدان سیمتن

غزل شمارهٔ ۷۱۲ : ز نهار مکن ای جان این درد مرا درمان

غزل شمارهٔ ۷۱۳ : بهار آمد بهار آمد بهار طلعت جانان

غزل شمارهٔ ۷۱۴ : بهار آمد بهار آمد چمن شد پر گل و ریحان

غزل شمارهٔ ۷۱۵ : تنم از خاک شد پیدا شود در خاک هم پنهان

غزل شمارهٔ ۷۱۶ : ای برون از سرای کون و مکان

غزل شمارهٔ ۷۱۷ : باغ روی تو روضه رضوان

غزل شمارهٔ ۷۱۸ : زان دهان حرفی فکندی در میان

غزل شمارهٔ ۷۱۹ : بر دل تنگ ما فضای جهان

غزل شمارهٔ ۷۲۰ : ای که درد مرا توئی درمان

غزل شمارهٔ ۷۲۱ : نیست چو من واپسی در همه واپسان

غزل شمارهٔ ۷۲۲ : گاه شود جلوه‌گر مهر رخش در کسان

غزل شمارهٔ ۷۲۳ : ای باد صبا سلام یاران برسان

غزل شمارهٔ ۷۲۴ : در سرم عشق تو ای یار همانست همان

غزل شمارهٔ ۷۲۵ : گذر کن ای صبا در کوی جانان

غزل شمارهٔ ۷۲۶ : چشم جانرا ضیاست این دیوان

غزل شمارهٔ ۷۲۷ : تا چند بر باطل نهی ایدل مدار خویشتن

غزل شمارهٔ ۷۲۸ : منگر تو در روی بتان بهر هوای خویشتن

غزل شمارهٔ ۷۲۹ : به نثر اگر چه توان گوهر سخن سفتن

غزل شمارهٔ ۷۳۰ : با دل من جلو گلزار میگوید سخن

غزل شمارهٔ ۷۳۱ : با دلم گلزار می‌گوید سخن

غزل شمارهٔ ۷۳۲ : بلبل از گلزار میگوید سخن

غزل شمارهٔ ۷۳۳ : ذرهٔ درد بر آن مایهٔ درمان بردن

غزل شمارهٔ ۷۳۴ : غمش غمی نه که از دل بدر توان کردن

غزل شمارهٔ ۷۳۵ : نه چشم آنکه برویش نظر توان کردن

غزل شمارهٔ ۷۳۶ : تیره شد در چشمم از دنیا بدر باید شدن

غزل شمارهٔ ۷۳۷ : تا نگوئی هست آسان عشق را رهبر شدن

غزل شمارهٔ ۷۳۸ : نخست آید بدل پیک شنیدن

غزل شمارهٔ ۷۳۹ : ای که داری هوس طلعت جانان دیدن

غزل شمارهٔ ۷۴۰ : رای فرزانه چو باشد رخ خوبان دیدن

غزل شمارهٔ ۷۴۱ : بود بدتر ز هر زهری مزیدن

غزل شمارهٔ ۷۴۲ : دلا برخیز و پائی بر بساط خود نمائی زن

غزل شمارهٔ ۷۴۳ : در جهان افکندهٔ غوغای حسن

غزل شمارهٔ ۷۴۴ : مستانه برا گوشهٔ چشمی سوی ما کن

غزل شمارهٔ ۷۴۵ : بیا بمیکده تأثیر را تماشا کن

غزل شمارهٔ ۷۴۶ : به کفافی دلا قناعت کن

غزل شمارهٔ ۷۴۷ : خدایا مرا از من آزاد کن

غزل شمارهٔ ۷۴۸ : بغم خویش دل ما خوش کن

غزل شمارهٔ ۷۴۹ : از هوس بگذر و دل پاک از آلایش کن

غزل شمارهٔ ۷۵۰ : الهی ز عصیان مرا پاک کن

غزل شمارهٔ ۷۵۱ : ای خدا این درد را درمان مکن

غزل شمارهٔ ۷۵۲ : عشقم فزون کن عقلم جنون کن

غزل شمارهٔ ۷۵۳ : جان ز من مستان دل ببر خون کن

غزل شمارهٔ ۷۵۴ : چاره‌ها رفت ز دست دل بیچاره من

غزل شمارهٔ ۷۵۵ : یگره ز خانه مست برا ای نگار من

غزل شمارهٔ ۷۵۶ : دلی داشتم رفت از دست من

غزل شمارهٔ ۷۵۷ : برون از چار و نُه در چار و نُه پیداست یار من

غزل شمارهٔ ۷۵۸ : چه با من میکند یاران ببینید آن نگار من

غزل شمارهٔ ۷۵۹ : در کف پیاله دوش درآمد نگار من

غزل شمارهٔ ۷۶۰ : از دست من گرفت هوا اختیار من

غزل شمارهٔ ۷۶۱ : مهرت بجان بهار دل داغدار من

غزل شمارهٔ ۷۶۲ : یک نگاه از تو و در باختن جان از من

غزل شمارهٔ ۷۶۳ : تیغ کشی گاه به آهنگ من

غزل شمارهٔ ۷۶۴ : بیا بیا که نمانده است صبر در دل من

غزل شمارهٔ ۷۶۵ : ای دوای درد بی‌درمان من

غزل شمارهٔ ۷۶۶ : ای که هم دردی و هم درمان من

غزل شمارهٔ ۷۶۷ : باز آی جان من و جانان من

غزل شمارهٔ ۷۶۸ : ایجان و ای جانان من رحمی بکن بر جان من

غزل شمارهٔ ۷۶۹ : ای عمر من ایجان من ای جان و ای جانان من

غزل شمارهٔ ۷۷۰ : شدم آتش از غم او که مگر دمی کنم جا

غزل شمارهٔ ۷۷۱ : بر در تو من رو به خاک عجز ناله می‌کنم کای اله من

غزل شمارهٔ ۷۷۲ : گرد جهان گردیده من چون روی تو نادیده من

غزل شمارهٔ ۷۷۳ : بیا ساقی بده آن آب گلگون

غزل شمارهٔ ۷۷۴ : غم پنهان سمر شد چون کنم چون

غزل شمارهٔ ۷۷۵ : غم عشقت فزون شد چون کنم چون

غزل شمارهٔ ۷۷۶ : میزنم بر صف اغیار جنونست جنون

غزل شمارهٔ ۷۷۷ : چه شد گر کفر زلفت شد بلای دین

غزل شمارهٔ ۷۷۸ : یکدمک پیش ما بیا بنشین

غزل شمارهٔ ۷۷۹ : ای فتنها انگیخته آخر چه آشوبست این

غزل شمارهٔ ۷۸۰ : شور دریای حقایق ز آب چشم ما ببین

غزل شمارهٔ ۷۸۱ : ای بت خوش لقا بیا چشم نزار من به بین

غزل شمارهٔ ۷۸۲ : سوی ما آکه نباشد سفری بهتر از ین

غزل شمارهٔ ۷۸۳ : بنشین سرو روانم بنشین

غزل شمارهٔ ۷۸۴ : از سرّ وحدت دم زدم هذا جنون العاشقین

غزل شمارهٔ ۷۸۵ : از وفا نام شنیدیم همینست همین

غزل شمارهٔ ۷۸۶ : جانب دوست میکشد عشق مرا که همچنین

غزل شمارهٔ ۷۸۷ : سوختم از جفات من حق وفا که همچنین

غزل شمارهٔ ۷۸۸ : ای صبا با یار سنگین دل بگو

غزل شمارهٔ ۷۸۹ : ای که دانی سرّ ما را مو بمو

غزل شمارهٔ ۷۹۰ : پیک صبا ز کوی او آمد و داد بوی او

غزل شمارهٔ ۷۹۱ : دل ز پی جست و جو در بدرو کو بکو

غزل شمارهٔ ۷۹۲ : گر برفت اندر غمت دل گو برو

غزل شمارهٔ ۷۹۳ : زهر هجران می‌چِشم از من چنین می‌خواهد او

غزل شمارهٔ ۷۹۴ : گه سوی طاعت روم گه سوی عصیان او

غزل شمارهٔ ۷۹۵ : ساقی از آنجهان بده بادهٔ جان سبو سبو

غزل شمارهٔ ۷۹۶ : خورشید ذره‌ایست ز نور جمال تو

غزل شمارهٔ ۷۹۷ : ای خدا شرمنده‌ام از کثرت احسان تو

غزل شمارهٔ ۷۹۸ : خاهم که خاک راه شوم زیر پای تو

غزل شمارهٔ ۷۹۹ : ای سر هر سروری در پای تو

غزل شمارهٔ ۸۰۰ : هستیم یکقطره از دریای تو

غزل شمارهٔ ۸۰۱ : بی‌پرده رخ نما که شوم من فدای تو

غزل شمارهٔ ۸۰۲ : تا بکی در مقام نازی تو

غزل شمارهٔ ۸۰۳ : جان من سخت دلربائی تو

غزل شمارهٔ ۸۰۴ : بر من نیستی کجائی تو

غزل شمارهٔ ۸۰۵ : ای گل چه گلی مانا از گلشن هوئی تو

غزل شمارهٔ ۸۰۶ : من نزد توام حاضر هر جای چه جوئی تو

غزل شمارهٔ ۸۰۷ : تن بی جانم و جانم توئی تو

غزل شمارهٔ ۸۰۸ : قصه اندوه دل بسیار شد خاموش شو

غزل شمارهٔ ۸۰۹ : ای عشق رسوا کن مرا گو نام بر من ننگ شو

غزل شمارهٔ ۸۱۰ : راه حق را مرد باید مرد کو

غزل شمارهٔ ۸۱۱ : هجران جانان تا بچند آ» یار کو آن یار کو

غزل شمارهٔ ۸۱۲ : ای عاقلان دیوانه‌ام زنجیر زلف یار کو

غزل شمارهٔ ۸۱۳ : خبری ای صبا ز یار بگو

غزل شمارهٔ ۸۱۴ : میفزاید جان حدیث عاشقان بسیار گو

غزل شمارهٔ ۸۱۵ : دم بدمش به بین ببین تازه بتازه نو بنو

غزل شمارهٔ ۸۱۶ : عشق رسید و دل بزد نوبت پادشاه نو

غزل شمارهٔ ۸۱۷ : ز حق رسید ندا لا اله الا هو

غزل شمارهٔ ۸۱۸ : خوشه چین حسنم من گرد خرمنت ای ماه

غزل شمارهٔ ۸۱۹ : جامی لبا لب بایدت لب بر لب ساقی بده

غزل شمارهٔ ۸۲۰ : ز شر دیو بدرگاه ما بیار پناه

غزل شمارهٔ ۸۲۱ : ای که دردت با دوا آمیخته

غزل شمارهٔ ۸۲۲ : ای ز کویت ره گذر بسته

غزل شمارهٔ ۸۲۳ : شب و روز در ره تو من مبتلا نشسته

غزل شمارهٔ ۸۲۴ : دل از من بردی ای دلبر به فن آهسته آهسته

غزل شمارهٔ ۸۲۵ : خدایا دلم را گشادی بده

غزل شمارهٔ ۸۲۶ : دل بعشق خدای یکتا ده

غزل شمارهٔ ۸۲۷ : من آشفته را در راه یاری کار افتاده

غزل شمارهٔ ۸۲۸ : دلم در وادی خونخوار عشقی زار افتاده

غزل شمارهٔ ۸۲۹ : بیا زاهد مرا با حضرت تو کار افتاده

غزل شمارهٔ ۸۳۰ : بر آن رخسار تا آن طره طرار افتاده

غزل شمارهٔ ۸۳۱ : بار الها راستان را در حریمت بار ده

غزل شمارهٔ ۸۳۲ : یا رب این مهجور را در بزم وصلت بار ده

غزل شمارهٔ ۸۳۳ : یا رب این مخمور را در بزم مستان بار ده

غزل شمارهٔ ۸۳۴ : ای دوست بیا که طاقتم طاق شده

غزل شمارهٔ ۸۳۵ : از خودی ای خدا نجاتم ده

غزل شمارهٔ ۸۳۶ : بدل گفتم سوی دلبر نشان ده

غزل شمارهٔ ۸۳۷ : دلم را ای خدا از عشق جان ده

غزل شمارهٔ ۸۳۸ : خوشا دلی که ز غیر خداست آسوده

غزل شمارهٔ ۸۳۹ : شهید علینا من رجونا شهوده

غزل شمارهٔ ۸۴۰ : هرکه هستش از ذکا در قبهٔ سر مشعله

غزل شمارهٔ ۸۴۱ : سکینهٔ دل و جان لا اله الا الله

غزل شمارهٔ ۸۴۲ : گرفتم ملک جان الحمدالله

غزل شمارهٔ ۸۴۳ : شدم آگه ز راه الحمدالله

غزل شمارهٔ ۸۴۴ : ز هرچه آن غیر یار استغفرالله

غزل شمارهٔ ۸۴۵ : ساقی باقی ما داد صلا بسم الله

غزل شمارهٔ ۸۴۶ : گر ترا هست سر کشتن ما بسم الله

غزل شمارهٔ ۸۴۷ : ندارم خان و مانی حسبی الله

غزل شمارهٔ ۸۴۸ : زین چرخ گردون فروا الی الله

غزل شمارهٔ ۸۴۹ : رفتم بخرابات توکلت علی‌الله

غزل شمارهٔ ۸۵۰ : دل گیرد و جان بخشد آن دلبر جانانه

غزل شمارهٔ ۸۵۱ : در کشور حسن آن یگانه

غزل شمارهٔ ۸۵۲ : بنه سر بحکم خدای یگانه

غزل شمارهٔ ۸۵۳ : برفت از برم آن نگار یگانه

غزل شمارهٔ ۸۵۴ : گفتی مرا کن ذکر هو سبحانه سبحانه

غزل شمارهٔ ۸۵۵ : از دست شد ز شوقت دستی بر این دلم نه

غزل شمارهٔ ۸۵۶ : کی پسندی تو جفا بر من مسکین کی کی

غزل شمارهٔ ۸۵۷ : بیا ساقی بده جامی از آن می

غزل شمارهٔ ۸۵۸ : اگر کنی تو بجان طاعت خدای علی

غزل شمارهٔ ۸۵۹ : باز این چه فتنه است که در سر گرفته‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۰ : بیا بیا که اسیران نواز آمده‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۱ : شور عشقی در جهان افکنده‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۲ : ای آنکه در ازل همه را یار بوده‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۳ : ای آنکه با دلم ز ازل یار بوده‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۴ : ای دل بعشق خویش گرفتار بوده‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۵ : در عشق دوست ای دل شیدا چگونه‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۶ : با جذب دوست ای دل شیدا چگونه‌ای

غزل شمارهٔ ۸۶۷ : بماندم چیز و کس را انت حسبی

غزل شمارهٔ ۸۶۸ : با تو شدم آشنا وز دو جهان اجنبی

غزل شمارهٔ ۸۶۹ : دارد ز جفا نظام خوبی

غزل شمارهٔ ۸۷۰ : گه نقاب از رخ کشیدی گه نقاب انداختی

غزل شمارهٔ ۸۷۱ : بر جمال از پرتو رویت نقاب انداختی

غزل شمارهٔ ۸۷۲ : پرتوی از مهر رویت در جهان انداختی

غزل شمارهٔ ۸۷۳ : شعلهٔ حسنی ز رخسار بتان افروختی

غزل شمارهٔ ۸۷۴ : هر نفس از جناب دوست میرسدم بشارتی

غزل شمارهٔ ۸۷۵ : از حسن خورشید ازل عالم چنین زیباستی

غزل شمارهٔ ۸۷۶ : زلف سیه بر روی مه با خط و خال آراستی

غزل شمارهٔ ۸۷۷ : گهی نان را فدای جان فرستی

غزل شمارهٔ ۸۷۸ : عشق حبیب را بود بر دل من عنایتی

غزل شمارهٔ ۸۷۹ : ایا نفسی علی الهجران نوحی

غزل شمارهٔ ۸۸۰ : دل و دین و عقل و هوشم همه را بر آب دادی

غزل شمارهٔ ۸۸۱ : گره از زلف خویش وا کردی

غزل شمارهٔ ۸۸۲ : ایکه درد مرا دوا کردی

غزل شمارهٔ ۸۸۳ : دل آواره را در کوی خود آواره‌تر کردی

غزل شمارهٔ ۸۸۴ : در سینه ای عشق پنهان چه کردی

غزل شمارهٔ ۸۸۵ : نهال آرزو در سینه منشان گر خردمندی

غزل شمارهٔ ۸۸۶ : حبیبی انت ذو من وجودی

غزل شمارهٔ ۸۸۷ : دل چه بستم در تو رستم از خودی

غزل شمارهٔ ۸۸۸ : یا من هو اقرب بی من حبل وریدی

غزل شمارهٔ ۸۸۹ : یا حسن ما اجلاک فی عینی و فی بصری

غزل شمارهٔ ۸۹۰ : چون تو نبوده دلبری در هیچ بومی و بری

غزل شمارهٔ ۸۹۱ : ای آنکه هرگز در دو کون چون تو نبودی دلبری

غزل شمارهٔ ۸۹۲ : ای دلبر هر دلبری ای برتر از هر برتری

غزل شمارهٔ ۸۹۳ : عشق تو دل هرکس بسته است بیک کاری

غزل شمارهٔ ۸۹۴ : در دل و جان من چه جا داری

غزل شمارهٔ ۸۹۵ : از شهر وفا صبا چه داری

غزل شمارهٔ ۸۹۶ : ای معدن دلداری جز تو که کند یاری

غزل شمارهٔ ۸۹۷ : حور ار چه دارد دلبری اما تو چیزی دیگری

غزل شمارهٔ ۸۹۸ : رو بر در تو آریم رانی و گر نوازی

غزل شمارهٔ ۸۹۹ : قصه عشق سرودیم بسی

غزل شمارهٔ ۹۰۰ : پیدای توام ز من چه پرسی

غزل شمارهٔ ۹۰۱ : مثل حسنت بجهان نور ندیده است کسی

غزل شمارهٔ ۹۰۲ : چه شود گر تو شوی جان کسی

غزل شمارهٔ ۹۰۳ : ای فدای غم جان تو کسی

غزل شمارهٔ ۹۰۴ : بیک نظر کندم دیده مبتلای کسی

غزل شمارهٔ ۹۰۵ : در حسن بتان دلبر ما بلکه تو باشی

غزل شمارهٔ ۹۰۶ : بکوش ایجان خدا را بنده باشی

غزل شمارهٔ ۹۰۷ : گفتم رخت ندیدم گفتا ندیده باشی

غزل شمارهٔ ۹۰۸ : ندهی اگر باو دل بچه آرمیده باشی

غزل شمارهٔ ۹۰۹ : گفتی مرا نزد من آ تو آتشی تو آتشی

غزل شمارهٔ ۹۱۰ : وزد بر اهل دلی گر نسیم درویشی

غزل شمارهٔ ۹۱۱ : کسی که یافت نسیم نعیم درویشی

غزل شمارهٔ ۹۱۲ : دل چو بستم بخدا حسبی الله و کفی

غزل شمارهٔ ۹۱۳ : نکنی گر تووفا حسبی الله کفی

غزل شمارهٔ ۹۱۴ : نیست تاج عشقرا شایسته هرجا تارکی

غزل شمارهٔ ۹۱۵ : دل و جانم اسیر غم تا کی

غزل شمارهٔ ۹۱۶ : سرکشیهای جوانان تا کی

غزل شمارهٔ ۹۱۷ : یاد وصل او دلم خوشنود دارد اندکی

غزل شمارهٔ ۹۱۸ : عاشقانرا شور مستی سود دارد خیلکی

غزل شمارهٔ ۹۱۹ : در دیده‌ام چه نور روانست آن یکی

غزل شمارهٔ ۹۲۰ : گر ز خود و عقل خود یکدو نفس رستمی

غزل شمارهٔ ۹۲۱ : ای که خواهی دل ما را به جفاها شکنی

غزل شمارهٔ ۹۲۲ : گه به ایمای تغافل دل ما می‌شکنی

غزل شمارهٔ ۹۲۳ : ای که حیران سراپای بت سیمینی

غزل شمارهٔ ۹۲۴ : ز رویت حاصل عشاق حیرانیست حیرانی

غزل شمارهٔ ۹۲۵ : جدا شد از بر من آن انسی روحانی

غزل شمارهٔ ۹۲۶ : تو های و هوی مستانرا چه دانی

غزل شمارهٔ ۹۲۷ : جانم اسیر تا کی در خنگ زندگانی

غزل شمارهٔ ۹۲۸ : بخرامشی چه شود اگر سوی عاشقان گذری کنی

غزل شمارهٔ ۹۲۹ : خوش است مرگ اگر برگ مرگ ساز کنی

غزل شمارهٔ ۹۳۰ : اگر خوش است ترا دل چرا طرب نکنی

غزل شمارهٔ ۹۳۱ : سوی من ای خجسته خو روی چرا نمیکنی

غزل شمارهٔ ۹۳۲ : گفتم به عشق غارت دل‌ها چه می‌کنی

غزل شمارهٔ ۹۳۳ : می‌کشی ما را به زاری هرچه خواهی می‌کنی

غزل شمارهٔ ۹۳۴ : دلا بگذر ز دنیا تا ز عقبی عیش جان بینی

غزل شمارهٔ ۹۳۵ : روی جانان مگر از دیدهٔ جانان بینی

غزل شمارهٔ ۹۳۶ : مرحبا ای نسیم عنبر بوی

غزل شمارهٔ ۹۳۷ : مست و بی‌پروا به یغما می‌روی

غزل شمارهٔ ۹۳۸ : خوشا فال آن کو دوچارش شوی

غزل شمارهٔ ۹۳۹ : دورم از خویش مکن هان پشیمان نشوی

غزل شمارهٔ ۹۴۰ : روی بنمای ای پری رخسار هی

غزل شمارهٔ ۹۴۱ : ساقیا پیمانهٔ سرشار هی

غزل شمارهٔ ۹۴۲ : باده خواهم که کشم ز آن لب و غبغب هله هی

غزل شمارهٔ ۹۴۳ : صبر از دلم برخواست ساقیا بیا هی هی

غزل شمارهٔ ۹۴۴ : ز تو کی توان جدایی چو تو هست و بودِ مایی

غزل شمارهٔ ۹۴۵ : ای نسخهٔ اصل خوبی و رعنائی

غزل شمارهٔ ۹۴۶ : نگاه ار میکنی جان میفزائی

غزل شمارهٔ ۹۴۷ : چه شود اگر درآیی به طریق آشنایی

غزل شمارهٔ ۹۴۸ : الا ای که دلها نهان میربائی

غزل شمارهٔ ۹۴۹ : ای زلف تو مسکن دل شیدائی

غزل شمارهٔ ۹۵۰ : گل از رخ تو وام کند زیبائی

غزل شمارهٔ ۹۵۱ : بیا بیمار خود را ده شفائی

غزل شمارهٔ ۹۵۲ : هم تو بیننده هم تو بینائی

غزل شمارهٔ ۹۵۳ : سحر ز هاتف غیبم رسید هیهائی

غزل شمارهٔ ۹۵۴ : ای شاهد شاهدان کجائی

غزل شمارهٔ ۹۵۵ : بود گر در ما تو تنها در آئی

غزل شمارهٔ ۹۵۶ : خوش آندم کز در احسان در آئی

غزل شمارهٔ ۹۵۷ : خوش آندم کز درم ای جان در آئی

غزل شمارهٔ ۹۵۸ : سر خستگان نداری بگذار ما نیائی

غزل شمارهٔ ۹۵۹ : هر آن دلرا که با یاریست خوئی

غزل شمارهٔ ۹۶۰ : هیچیم ما بخویش و نمودار ما توئی

غزل شمارهٔ ۹۶۱ : ای بجهان نهان چو جان روشنی جهان توئی