غزل شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: ای خدا، برای من شرابی بفرست که از جام سخنینی به من برسد.

هوش مصنوعی: رنج و عذاب دوران فراق و بی‌نوشی مرا از پا درآورد. حالا دوباره خواهش می‌کنم که باده‌ای به من برسانید.

هوش مصنوعی: دل من تا زمانی که از غم پاک شود، به دردی نیاز دارد که تو بفرستی.

هوش مصنوعی: دل من در این دنیای مادی گرفته و ناراحت شده است، از طرفی، باران به من آرامش و امیدی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: از شدت شوق و هیجان عاشقانه‌ام، یک حباب از شراب محبت خود را به جامم بفرست.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای که تشنه‌ی آب دانش و معرفت است، از ساقی می‌خواهد که برایش آب کوثر بیاورد.

هوش مصنوعی: به خاطر نافرمانی‌هایم، تمام وجودم آلوده است. از میخانه‌ای پاک، جامی از شراب برایم بفرست.

هوش مصنوعی: مرا به معمار بسپار، چون امیری که به سرزمین ویرانی می‌فرستد.

هوش مصنوعی: من به امید جدیدی تبدیل شدم و در این مزرعه، تارهای نازکی از آرزوها را میفرستم.

هوش مصنوعی: از دریای بخشش و ابر سخاوت، لطف و رحمت بی‌حد و حصر خود را به من عطا کن.

هوش مصنوعی: از آتشکده برای تو کتابی فرستادم از سمت راست.

هوش مصنوعی: از لایه‌های کلام، احساسی غم‌انگیز به وجود آمد و به معنای پاکی‌ام پیامی فرستاده شد.