غزل شمارهٔ ۶۱۶

هوش مصنوعی: اگر اندوهی به دل بیدار کنم، دریا را می‌سوزانم و اگر شور و شوقی به وجود آورم، باز هم دریا را می‌سوزانم.

هوش مصنوعی: وقتی که به یاد تو می‌افتم قلبم چون شعله‌ای می‌سوزد و من همچون شمعی می‌شوم که از سر تا پا در آتش می‌سوزم.

هوش مصنوعی: هرچند که بخواهم ناراحتی و درد درونی‌ام را پنهان کنم، اما در میان جمعیت احساساتم آشکار می‌شود و همچنان می‌سوزم.

هوش مصنوعی: من از سوختن در آتش عشق خوشحالم، تا زمانی که در این حال و هوا بسوزم.

هوش مصنوعی: هر کس در هر جایی که باشد، در برابر آتش من می‌سوزد، هر جا که من بروم و آتش بزنم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم از روشنایی و خدایی که در وجود خود دارم الهام بگیرم، تمام وجودم را فدای آن می‌کنم.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم تحمل کنم یا به آرامش برسم، نمی‌دانم چگونه باید خود را بروز دهم یا بسازم تا از بین بروم.

هوش مصنوعی: نه من و نه تو هیچ‌کدام نمی‌مانیم؛ وقتی که بیایی، بیا تا بدون من و بدون تو بسوزم.

هوش مصنوعی: من تو را می‌خواهم، حتی اگر تو مرا نخواهی. پس زیبایی و نور خود را بیشتر نمایان کن تا به خاطر عشق تو بسوزم.

هوش مصنوعی: اگر سوختن من در ظاهر و باطن باعث آگاه شدن یا نادان ماندن دیگران شود، برایم فرقی نمی‌کند. هر جا که باشم و هر حالتی که داشته باشم، در آتش سوزش می‌سوزم.

هوش مصنوعی: اگر از درد دل سخنی بنویسم، بهتر است که تمام نوشته‌هایم را یه جا بسوزانم.

هوش مصنوعی: اگر بگذارم که احساساتم بی‌پروا از آتش دل سخن بگویند و شعف و درد را با زبانم بیان کنم، حتماً به واسطه آن، زبانم و کامم را هم به آتش می‌کشانم.