غزل شمارهٔ ۴۱۳

هوش مصنوعی: زاهد به من گفت که باید ترک دنیا کنم، اما من از عهده این کارها برنمی‌آیم.

هوش مصنوعی: اگر از دستم جام بگیرم و شاهدی داشته باشم، شاید بتوانم کسی را بکشم که او را ببرم.

هوش مصنوعی: زهد و پرهیزکاری مناسب کسانی است که دارای درک و عقل هستند، در حالی که برای رند و آدم‌های آزاداندیش، نوشیدن شراب لازم و مطلوب است.

هوش مصنوعی: من و حال مستی و عشق زیبایی‌ها، ناصحم به خاطر خود، مرا نصیحت می‌کند.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم کارهایی را که باید انجام دهم، اما هرچه به دستم بیفتد، انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: من خودم را به دست زیبایی‌ها سپرده‌ام و هر چه که بر سرم بیاید، تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: خود را فدای دیده‌داران کردم تا آنها مرا قربانی کنند و جانم باقی بماند.

هوش مصنوعی: اگر با محبت بکشند، هیچ اشکالی ندارد و اگر با خشم بکشند، باز هم می‌پاید.

هوش مصنوعی: این افراد هر چه که بخواهند و بتوانند بر سر عاشقان خود می‌گذارند.

هوش مصنوعی: لطیف‌تر از شیرینی عسل و شکر است ای فیض، که از جانب دوستان به ما می‌رسد.