غزل شمارهٔ ۶۳۶

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم این زهد و ظاهر‌سازی چیست و از آداب پارسایی و پرهیزگاری هم چیزی نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: دل من به عشق محبوبش دریاست و او باید خانه‌ای را بسازد که بهشت باشد. اما من نمی‌دانم چرا و چه‌طور.

هوش مصنوعی: دوست را باید که همیشه در کنار خود داشته باشم و از بودن او لذت ببرم. من نمی‌دانم چه‌طور باید با جدایی کنار بیایم و این را قبول ندارم.

هوش مصنوعی: من تنها شدم و بار خود را از دوش برداشتم. این لباس دوگانه‌ای را که به تن دارم، نمی‌شناسم و نمی‌دانم که چیست.

هوش مصنوعی: از خود گذشتم و در زیبایی محبوب غرق شدم، دیگر خبری از خودم و خودنمایی ندارم و نمی‌دانم چه می‌شود.

هوش مصنوعی: من یکی را بیان می‌کنم، یکی را می‌شناسم و یکی را می‌بینم، ولی وقتی نوبت به وجود خودم می‌رسد، نمی‌دانم که چرا گاهی به نظر می‌رسد چند وجود دارم و از این پیچیدگی آگاه نیستم.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر موهای او دیوانه شده و در آنجا جاودانه مانده است، اما نمی‌دانم چگونه از این زنجیر رهایی یابم.

هوش مصنوعی: من همواره حرف‌هایی برای گفتن دارم، اما به خاطر این که دلیل‌های مهم و عمیق را نمی‌شناسم، سکوت می‌کنم و چیزی نمی‌گویم.

هوش مصنوعی: من خوبم و اگر بد هم به نظرم بیاید، دیگران نمی‌دانند. من دربارۀ خودم صحبت کردن را نمی‌فهمم.