غزل شمارهٔ ۱۱۱

هوش مصنوعی: هر کدام از ذرات نور حق نشان دهنده‌ای از جلوه‌ای متفاوت است و به تنهایی بر وحدت و یگانگی ذات الهی گواهی می‌دهند.

هوش مصنوعی: مردمان صاحب دل در هر ذره از دنیا جلوه‌ای از حقیقت را می‌بینند و هر لحظه که به آن نظر می‌کنند، نگاهی جدید و متفاوت به آن دارند.

هوش مصنوعی: چشم حقیقت‌جو تنها آنچه را که حقیقت است می‌بیند و غیر از آن را نمی‌بیند. بنابراین، در هر جا که برود، به نوعی سجده و احترام به حقیقت دارد.

هوش مصنوعی: خردمندان حقیقت را در خارج از خود و در دنیای بیرون جستجو می‌کنند، اما عاشقان به وسیله قلب و درون خود، راهی متفاوت برای ارتباط با محبوبشان دارند.

هوش مصنوعی: جلوه و زیبایی او در هر چیز که وجود دارد نمایان است، اما در برابر خوبان، طرز دیگری از زیبایی خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: آنچه هر کسی به عنوان خواسته و مطلوب در نظر دارد، در واقع یک چیز بیشتر نیست، اما هر شخص به چیزی متفاوت نگاه می‌کند و خواسته‌های متفاوتی دارد.

هوش مصنوعی: عاشقان در درون خود به خاطر عشقشان ناله و زاری می‌کنند. هر گاه که آنها نفسی می‌کشند، دودی ناشی از آه و حسرت دیگری بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: تحمل دوری و فراق او برای آدمی که به آرامش دل نیاز دارد، سخت و دشوار است. زنده ماندن در حالی که او را از دست داده‌ایم، عذاب دیگری است که به نوعی گناه محسوب می‌شود.

هوش مصنوعی: در این دنیا کسی جز سایه حق پناهی ندارد. هرچند ناآگاهان فکر می‌کنند که به پناه دیگری تکیه کرده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر ثروتمند در این دنیا به احترام و مقام دست یابد، در روز قیامت فقیر به شأن و جایگاه دیگری خواهد رسید.

هوش مصنوعی: اگر پادشاهی با ارتشی بسیار بزرگ و قدرتمند داشته باشد، باز هم باید بداند که یک درویش، که به دنیا و مادیات بی‌اعتناست، سپاهی دیگر دارد که غیر از قدرت جسمی و مادی است.

هوش مصنوعی: فیض و نعمت الهی در یک جهت متمرکز است تا انسان بتواند با نگاهی واحد به آن توجه کند، هرچند که این نگاه ممکن است در زمان‌های مختلف به سوهای مختلفی معطوف شود.