غزل شمارهٔ ۸۷۱

هوش مصنوعی: زیبایی تو با نور چهره‌ات پوشانده شده و این باعث شده که در درخشش تو ما در سایه و پنهانی قرار بگیریم.

هوش مصنوعی: نور خود را بر آسمان و عرش تاباندی و ذراتی از آن را بر ستارگان و خورشید منتشر کردی.

هوش مصنوعی: چهره زیبای خوبان را به خاطر محبت تو درخشان کردی و زیبایی ازلی را مانند شرابی مسحورکننده در دل‌ها انداختی.

هوش مصنوعی: تو روح را از مقام عالی خود خارج کردی و آن را در دنیای مادی و پست، در حالتی غرق در مستی و خرابی رها کردی.

هوش مصنوعی: تو به دشمنان اجازه ورود به دنیای روح و احساسات خود را دادی، اما دوستانت را در سختی و عذاب قرار داده‌ای.

هوش مصنوعی: تو با خواسته‌هایت ما را به زنجیر کشیدی و در مسیر اطاعت از خود، ما را به چرخش واداشتی.

هوش مصنوعی: در جستجوی عشق گاهی احساس شوق و گرمی داشته‌ام و گاهی ناامید و افسرده بودم. گاهی قلبم در آتش اشتیاق می‌سوخت و گاهی هم در سردی و یخبندانی احساس بی‌حالی می‌کردم.

هوش مصنوعی: گاهی به من نزدیک می‌شوی و گاهی دورم می‌کنی؛ این تغییر رفتار تو باعث شده که درگیر شک و تردید شوم.

هوش مصنوعی: من همیشه در دروازه امید و ترس هستم، در درونم گاهی به پاداش و گاهی به عذاب فکر می‌کنم.