غزل شمارهٔ ۶۶۹

هوش مصنوعی: مرا هرچقدر که از خود دور کنی و طرد کنی، باز هم برمی‌گردم. اگر از زمین بیفتم و شکست بخورم، دوباره از نو شروع می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر مرا از در بیرون کنی، از بام می‌آیم؛ و اگر مرا از بام برانی، از در خواهم آمد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم یک لحظه بدون تو صبر کنم، زیرا به خاطر دوری تو طاقت این رنج را ندارم.

هوش مصنوعی: فراق تو بسیار دشوار و دردناک است و من چگونه می‌توانم شایسته وصال تو باشم؟

هوش مصنوعی: نه می‌توانم با تو باشم و نه بدون تو می‌دانم چه باید بکنم، نمی‌دانم تا چه زمانی می‌توانم به عشق تو ادامه دهم.

هوش مصنوعی: بیا خنجر را به سمت من بکش تا من با شوق و هیجان به سوی آن برقصم.

هوش مصنوعی: برای تو، پیش تیغی که می‌برد، سر به زیر می‌آورم و خود را قربان تو می‌کنم و دور از تو نمی‌روم.

هوش مصنوعی: تو نور و روشنایی من هستی و من از ذره‌ای هم کمترم، همان‌طور که ذره از عدم و وجود نیز کمتر است.

هوش مصنوعی: اگر لطف و رحمت تو به من برسد، می‌توانم در مسیر تو استقامت کنم، وگرنه با این همه سختی در راه تو از پای درخواهم آمد.