غزل شمارهٔ ۸۸

هوش مصنوعی: زمستان خرابات به معنی سختی‌ها و مشکلات زندگی است و این به ما درس می‌دهد که هر کسی که به عشق ورزی عمیق بپردازد، از نظر عقل و فهم به درکی بالاتر می‌رسد.

هوش مصنوعی: خوشا به حال آن کسی که در زلف محبوب گرفتار شده و زنجیر عشق او را به جنون دچار کرده است.

هوش مصنوعی: ما سر خود را تنها به در خانه دوست می‌گذاریم و افرادی که فقیر هستند، آرزوها و اهداف بلندی دارند.

هوش مصنوعی: همه افراد در دنیا خواستار او هستند، چه مؤمن باشند و چه گناهکار.

هوش مصنوعی: من از تمام خوشی‌ها و لذت‌های دنیوی بیزارم و تنها چیزی که دل من را شاد می‌کند، عشق اوست که درد و رنجی در دل دارد.

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم از چنگال او رهایی یابم، زیرا عمر من به این دامی وابسته است که او برایم فراهم کرده است.

هوش مصنوعی: من همیشه به زیبایی‌های پنهان با دقت نگاه می‌کنم و از زندگی جاودانه‌ای که دارم، راضی و خرسندم.

هوش مصنوعی: می‌دانم که روزگار من تیره و تار است، اما از تعداد سال‌هایی که زندگی کرده‌ام بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: از عشق سخن مگوی، ای فیض، زیرا بدون عشق، گفتن درباره‌اش بی‌معنی است و ادعای آن ناپسندیده است.