غزل شمارهٔ ۱۵۵

هوش مصنوعی: برو از سرم، زیرا که در فکر یارم؛ برو از دلم، چون در آغوش غم معشوق هستم.

هوش مصنوعی: بر تنم شور عشق او به طور عمیقی حس می‌شود. چشمان من انگار دچار خونریزی شده‌اند، چرا که آرزوی دیدار او در دلم موج می‌زند.

هوش مصنوعی: در کدو، عشق و محبت به صورت شراب جاری است و در دل محبت‌ورزان، حس دوستی و عشق وجود دارد. در دل عاشقان، حال و هوای میخانه و نشئگی به وضوح دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: گاهی فکر چهره او به سرم می‌آید و گاهی هم به خودم می‌اندیشم. در دل دیوانه‌ی عشق، بهشت و جهنم در کنار هم وجود دارد.

هوش مصنوعی: دوست من هم روح و هم دل من است، پس جانم را به خاطر او فدای او می‌کنم. جان من به خاطر محبوبم بسیار است و دل من نیز متعلق به معشوق است.

هوش مصنوعی: ای کسی که به گل‌های باغ توجه می‌کنی، باید چشم دل خودت را روشن کنی، چون در درونت باغی پر از گل وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی بار سنگینی بر دوش وجودم بگذاری، بهتر است آن را بر در آوری، چون من به آن بار سنگین اعتراف نمی‌کنم؛ حتی اگر جانم نیز بر دوش آن بار باشد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که از محبوب به دل و جان آدمی می‌رسد، باید خوشایند و دلپذیر باشد، زیرا درد و سختی در زندگی برای انسان امری طبیعی است و همیشه وجود دارد.

هوش مصنوعی: کسی فکر می‌کند که دیگران از وضعیت او خبر ندارند، اما صحبت‌های شیطنت‌آمیز او در هر مکان و جمعی مطرح می‌شود.