غزل شمارهٔ ۴۲۸

هوش مصنوعی: اگر چشمانتان را به زیبایی‌های محبوب بگشایید و آن را ببینید، سپس با نگاهی ظریف و محبت‌آمیز به سوی ما بنگرید.

هوش مصنوعی: جوانان وقتی یاد نرگسش می‌افتند، هر بار که جرعه‌ای می‌نوشند، من را به یاد می‌آورند و شیدا می‌شوند.

هوش مصنوعی: در شب، موهای زیبای معشوق باعث شد که دل من گم شود و من از آن شب به دنبال دل گم‌شده‌ام، امیدوارم روزی بتوانید دل گم‌شده‌ام را پیدا کنید.

هوش مصنوعی: عقل به خاطر تماشای دیوانگان به راه خود ادامه می‌دهد، ای چهره‌های زیبا، سرتان را بلند کنید.

هوش مصنوعی: از دل پر از غصه و اندوه ما تا زمانی که مشکلات حل شوند، زیبا رویان برای ما یکدست لباس‌های زیبا و جذاب را بگشایند.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر نام و ننگ دیگران ناراحت و دلگیر شده است. یار من که عاقلان را بی‌خبر از حال خود رها کرده، در عشق مرا رسوا کنید.

هوش مصنوعی: در اینجا سخن از شخصی است که از همه‌ی لذت‌ها و شادی‌هایی که در میخانه وجود دارد، بهره‌مند می‌شود. او می‌خواهد که با افرادی هم‌نشین شود که مانند او شاد و مستانه‌اند. به همین خاطر از کسانی که مسئولیت در میخانه را بر عهده دارند، می‌خواهد که درب میخانه را برای او باز کنند تا وارد شود و از این حال خوش بهره‌مند گردد.