غزل شمارهٔ ۹۰

هوش مصنوعی: محل خود را در عشق تو می‌بینم و زیبایی ابروهای تو برای من چنان مقدس است که همیشه به سوی آن می‌نگرم.

هوش مصنوعی: چشمان زیبا و جذاب تو همچون شمشیری خون‌آشام، خودشان پناهگاه من هستند و من تنها به آن‌ها پناه می‌برم.

هوش مصنوعی: من با دست خودم راه لشگر غم را به سوی خود باز کردم و تمام دارایی و زندگی‌ام را به خاطر اشتباهاتم از دست دادم.

هوش مصنوعی: اگر به من نگاه کنی و ببینی که در حال از هم پاشیدگی و خراب شدن هستم، چشم‌های زیبای تو به نوعی دلیل و عذر من خواهد بود.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر زیبایی تو به شدت غمگین و ناراحت شده است و اشک‌های خونین من به خوبی می‌توانند این ناراحتی را نشان دهند.

هوش مصنوعی: من دیگر نمی‌دانم کدام راه را بروم، زیرا خوشی و ناراحتی به چهره و رفتار تو وابسته است.

هوش مصنوعی: روز تو نیز به خاطر بی‌صبری من تاریک و ناامید است و بخت من هم به خاطر غم و اندوهی که دارم، در سایهٔ حسرت و افسردگی قرار گرفته است.