غزل شمارهٔ ۸۳۵

هوش مصنوعی: خداوندا، مرا از این گرفتاری‌ها و مصیبت‌ها نجات بده و به من کمک کن.

هوش مصنوعی: لطفاً کمی از غم و اندوه من دور شوید و هرچه زودتر به من کمک کنید تا نجات پیدا کنم.

هوش مصنوعی: دل من از ترس و هراس این دنیا آشفته شده، از این سرزمین زوال و فنا مرا نجات بده.

هوش مصنوعی: نفس سرکش من قصد آسیب رساندن به من را دارد، ای خدا، مرا از این وضعیت سخت نجات بده.

هوش مصنوعی: به من کمک کن تا از اسارت و تاثیرات منفی نفس و آرزوهای بیهوده رها شوم و معنای واقعی زندگی را بیابم.

هوش مصنوعی: از حرف‌های مردم دلم به شدت آتش گرفته و در این شرایط سخت نیاز به نجات و آرامش دارم.

هوش مصنوعی: گروهی از مردم به دنبال جان من هستند، از دست این مکاران و فریبکاران مرا نجات بده.

هوش مصنوعی: جهل تمام جهان را فرا گرفته است، پس ای عقل، مرا از این سپاه نادانی نجات بخش.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم از راست‌گویی صحبت کنم، زیرا نمی‌دانم از کجا می‌توانم خودم را از فریب و نیرنگ نجات دهم.

هوش مصنوعی: من به شدت در دریای غم فرو رفته‌ام و مانند کسی که در آب دست و پا می‌زند، به کمک نیاز دارم.