غزل شمارهٔ ۶۴۲

هوش مصنوعی: می‌توانم با اشک‌هایم دشت را به دریا تبدیل کنم یا با این سیل، کوه را به بیابان تبدیل کنم.

هوش مصنوعی: می‌توانم از عمق وجودم آهی سوزان و آتشین بیرون ببرم که حتی آسمان را در یک دم به لرزه درآورد.

هوش مصنوعی: اگر دستم را از چشم بپوشم، ممکن است جانم را از دست بدهم، زیرا با وجود آب و آتش، می‌توانم جهانی را تحت تأثیر قرار دهم.

هوش مصنوعی: در قلب من، از عشق، آتشی نهفته است که چنان سوزان است که می‌تواند حتی دوزخ را هم بسوزاند. از این دره‌ای که دیده می‌شود، می‌خواهم آن آتش را نمایان کنم.

هوش مصنوعی: جان من قابلیت درک اسرار علم را دارد و از این رو می‌توانم خود را به بهشت جاودان برسانم.

هوش مصنوعی: می‌توانم از زمین به آرزوهایم دست یابم و سپس در مکان‌های بالاتر و دورتر نیز قدم بگذارم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم می‌توانم با زیبایی و جذابیت چهره‌ام جهانی را بسازم، به شرطی که توجه و محبت کسی مثل خواجهٔ بطحا را جلب کنم.

هوش مصنوعی: به چشم خود به من کم‌توجهی کن، چون عصای موسی را بر زمین بیفکنم، می‌توانم اژدها را نابود کنم.

هوش مصنوعی: من می‌توانم با یک نفس همه چیز را به دست آورم اگر نکته‌ای ارزشمند و پنهان از ولایت علی پیدا کنم.

هوش مصنوعی: من شمشیر مهر او را از غلاف بیرون می‌آورم، همان‌طور که شر ابلیس را از سر فرزندان آدم دور می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی از داستانی که جان را زنده می‌کند، یک جمله بشنوم، می‌توانم از آن صد کتاب علم و دانش بنویسم.

هوش مصنوعی: اگر فقط یک کلمه از فضائل او را بر زبان بیاورم، جهانی را در عشق و شیدایی نسبت به او دچار طوفان و آشفتگی خواهم کرد.

هوش مصنوعی: زمانی که درهای دوزخ به روی من بسته شود، من در بیان ستایش او زبانم را مانند دروازه‌ای که باز می‌شود، خواهد گشود.

هوش مصنوعی: اگر بتوانم دیدگاهم را باز کنم و از واقعیت‌های پنهان آگاه شوم، می‌توانم به رازهای ناشناخته پی ببرم.

هوش مصنوعی: زمان آن فرا رسیده که از دنیا و اهل آن فاصله بگیرم و در تنهایی فرو بروم. دلم نمی‌خواهد که صحبتی کنم و می‌خواهم چشم و گوشم را به سمت مسائل آخرت باز کنم.