غزل شمارهٔ ۴۱۵

هوش مصنوعی: عاشق سوخته‌دل همچون پروانه باید باشد و کسی که دل در گرو عشق دارد، مانند پروانه‌ای است که به سوی شمع می‌رود.

هوش مصنوعی: وقتی که لب به لب یار بگذارم، به وصال جان می‌رسم و چه خوب است که چنین جامی پر از شراب داشته باشم.

هوش مصنوعی: گاهی در حال مستی و سرخوشی هستم، گاهی در حال تفکر و تامل. گاهی از می و گاهی از دریای عشق و شور و حال، باید اینطوری زندگی کنم و از زندگی لذت ببرم.

هوش مصنوعی: چشم تو مرا مست می‌کند و زیبایی‌ات باعث می‌شود که همه چیز را از دست بدهم. هر جامی از شراب که در میخانه وجود دارد، باید این‌گونه باشد.

هوش مصنوعی: دل شوریده و شاداب از شراب عشق، به چنان حالتی رسیده که تن از آنچه که در اطرافش می‌گذرد، بی‌خبر است. چنین حالتی از دیوانگی و شیدایی در عشق، طبیعی و خواستنی است.

هوش مصنوعی: موهای تو راه ایمان من را نشان داد و ابروهای تو قلب مرا به سوی پرستش جذب کرد. من در این معبد عشق به تو ایمان آورده‌ام و باید به همین شکل ادامه دهم.

هوش مصنوعی: وقتی در دل خودم به تو جای دادی، در وجودم جانم فدای تو باد. به راستی، عشق و محبت باید اینگونه باشد.

هوش مصنوعی: اگر جز جان و دل من، جایی دیگر بروی، من فریاد و ناله‌ای هم چنان می‌کنم که باید.

هوش مصنوعی: در شعله‌های عشق تو، کسی به شدت می‌سوزد و در این سوختن، زندگی تازه‌ای می‌آفریند. تا زمانی که جان تو زنده باشد، باید مانند پروانه‌ای باشی که به سوی آتش می‌رود.