غزل شمارهٔ ۶۱۷

هوش مصنوعی: من عاشق زیبایی خیره‌کننده‌ای هستم و به خاطر دو زلف پریشان او دل‌نگران و ناآرامم.

هوش مصنوعی: من تنها یک سر و سامان دارم و همه چیز به یک حالت مربوط می‌شود؛ در درونم یک آرزو وجود دارد که بدون هدف و سامان است.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاه می‌کنم، او را می‌بینم. هم زیبایی او را می‌شناسم و هم در حیرتم که چگونه تنها یک نفر می‌تواند این‌قدر جذاب باشد.

هوش مصنوعی: من تمام ویژگی‌ها و کمالاتی که دارم، به خاطر وجود یک شخص خاص است و شیدای زیبایی او هستم؛ البته این موضوع باعث شده که من کمی پریشان و آشفته هم باشم.

هوش مصنوعی: اگر تیغی برای کشتن من بیافتد، من با کمال میل در راه عشق آماده قربانی شدن می‌شوم.

هوش مصنوعی: من آموزه‌های باطل را نمی‌پرستم و به حقیقت و حقایق وفادارم، زیرا به دستور یک نفر که حق را می‌شناسد، عمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از هر کسی هدیه‌ای نمی‌پذیرم، زیرا به‌طور کامل در نعمت‌های یک فرد خاص غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: مانند گربه‌ای که به سر سفرهٔ هر کسی می‌رود و طعمه می‌خورد، من هم مانند شتر، به هر سفره‌ای سر نمی‌زنم و به دنبال نوالهٔ یک نفر هستم.