غزل شمارهٔ ۴۵۱

هوش مصنوعی: مرا با یاد تو آزار دادی و از خودم دور کردی.

هوش مصنوعی: وقتی که به محبت و وصل تو دل بستم، تو از من دور شدی و مرا تنها گذاشتی. فراموش نکن که من هنوز به یاد تو هستم.

هوش مصنوعی: تو با پنهان کردن زیبایی‌ات، مرا از نور و روشنی بی‌بهره کردی و یاد تو را در دلم به غم تبدیل کردی.

هوش مصنوعی: وقتی که در عشق خودم گرفتار شدم، به شدت احساس غم و اندوه کردم و یاد تو را بیش از پیش در خاطر دارم.

هوش مصنوعی: من مانند کسی که از باده سرمست شده‌ام، چشمانم را باز کرده‌ام و اکنون به خاطر یاد تو، تمام وجودم پر از مستی و سرخوشی است.

هوش مصنوعی: نباید به من وعده وفا می‌دادی، چون من را مغرور کردی و حالا یاد آن وعده را می‌کشم.

هوش مصنوعی: امید دیدار تو مانند شعله‌ای در دل من می‌درخشید، پس چرا با یاد تو غمگین و نابینا شدم؟

هوش مصنوعی: با لبانت نمکین را بر دل شکسته‌ام پاشیدی و آتش عشق در دلم شعله‌ور گردیدی.

هوش مصنوعی: تو به من ظلم کرده‌ای و در این شکایت، مرا معذور دانسته‌ای. فراموش نکن که یاد من را داشته باش.