غزل شمارهٔ ۱۶۷

هوش مصنوعی: تقدیم کردن جان به محبوبان برای عاشقان نه ننگ است و نه عیب، و برای بی‌پول‌ها نیز کار کردن با انسان‌های بخشنده و سخاوتمند دشوار نیست.

هوش مصنوعی: هر کسی را به نحوی به سوی حقیقت و حق هدایت می‌کنند، اما تنها راه رسیدن به حق حقیقی، مانند منصور، فقط از طریق تحمل سختی‌ها و نردبان مصیبت‌هاست.

هوش مصنوعی: به حال و هوای خوشی و شگفتی توجه کن؛ هیچ‌کسی جز عاشق واقعی در این عالم سرحال نیست. فقط عشق به دوست می‌تواند انسان را به آگاهی و هوشیاری واقعی برساند.

هوش مصنوعی: بیدار شو و توجه کن که در دنیا تنها کسی که می‌تواند حقیقت را ببیند، کسی است که عاشق است و دیدگاهش فراتر از سایرین است. دیگران همه در خواب غفلت به سر می‌برند و از واقعیت‌ها غافلند.

هوش مصنوعی: عقل را کنار بگذار و خود را در عشق غرق کن؛ چرا که در حضور دوست، عشق‌ورزان پذیرفته می‌شوند، اما کسانی که فقط با عقل فکر می‌کنند جایی ندارند.

هوش مصنوعی: عشق تو می‌تواند تو را به جهنم ببرد، اما با این حال، لذت‌های بهشت را تجربه می‌کنی. اگر عقل و درایت بی‌خطر وجود داشته باشد، لازم نیست نگران باشی.

هوش مصنوعی: آزار اندکی از طرف بیگانگان ممکن است تحمل‌پذیر باشد، اما اگر فرد آشنا از حد خودش فراتر برود، دیگر قابل قبول نیست.

هوش مصنوعی: هر کس که خواسته باشد، هر نظری درباره ما داشته باشد، بگوید. ملامت و سرزنش عاشقان برای ما عیب و نقصی نیست.

هوش مصنوعی: ای فیض، در زندگی تنها چیزی که می‌تواند ما را نگه دارد و به ما کمک کند، عشق است. هیچ چیز دیگری به اندازه عشق نمی‌تواند ما را همراهی کند و در دلتنگی‌هایمان یار و همدم باشد.