غزل شمارهٔ ۹۱۴

هوش مصنوعی: عشق تاجی گرانبهاست که هر کسی شایسته دریافت آن نیست. در مکان‌های تاریک، باید تمام جهان را برای رفع این تاریکی مهیا کرد.

هوش مصنوعی: عشق مانند آتش است که روح را به سوزش می‌آورد. هیچ‌کس نمی‌تواند از درد و زحمت آن فرار کند، زیرا تنها آتش است که می‌تواند به چنین حالتی دامن بزند.

هوش مصنوعی: انجام کار و تلاش ضروری است، و باید در مسیر عشق گام برداشت. تنها کسانی که عزم و اراده دارند می‌توانند در این راه موفق باشند و بی‌عملی و بی‌فکری مانع از پیشرفت می‌شود.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به عشق، باید راه‌های زیادی را بپیمایی و چشم‌هایت را به دقت به مسیر برسانی؛ اما این کار ساده‌ای نیست.

هوش مصنوعی: کیست که در گلزار حقیقت، با هدایت و رهبری، بتواند به هر اشتباه و ناپختگی‌اش صبر کند و بر سختی‌ها و نهفتگی‌های ظالمانه غلبه کند؟

هوش مصنوعی: در آن مکان که زیبایی و لطف در اوج است، حقیقتی عظیم وجود دارد. برای رسیدن به این مقام بلند، باید از قید و بندها آزاد شد و به سمت آن حرکت کرد.

هوش مصنوعی: برای دست‌یابی به بخشش و رحمت خدا، باید با تمام وجود و همت درخواست و تضرع کنیم، تا شاید یک‌بار دریای رحمت او به جوش بیاید و ما از آن بهره‌مند شویم.

هوش مصنوعی: برای اینکه احساسات عمیق و دردهای درونی بیرون بیایند، باید با تمام وجود آه و ناله کرد. همچنین برای تسکین دل و غم‌ها، گریه کردن بسیار لازم است تا بتوان به آرامش رسید.

هوش مصنوعی: آسان کردن کار دیگران کار ساده‌ای به نظر می‌رسد، اما برای خودت تلاش کن تا کارها را برای دیگران راحت‌تر کنی؛ این کار برای خودت دشوار خواهد بود.