غزل شمارهٔ ۶۸۵

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی تو از دنیای ناپیدا و عدم به ما رسیده است. وقتی نوری از وجود تو به ما تابید، مانند صبحی که طلوع می‌کند، زندگی تازه‌ای آغاز شد.

هوش مصنوعی: زمانی که به زندگی و دنیای جدیدی پا گذاشتیم، نور و روشنی آن چنان بود که مانند خفاش‌ها، چشمان‌مان را از شدت تابش آن بسته نگه داشتیم.

هوش مصنوعی: اگر از ما بپرسند که در آن روز چه چیزی دیدید، خواهیم گفت که فقط زیبایی را دیدیم و چیز دیگری ندیدیم.

هوش مصنوعی: مشاهده چهره خورشیدش مانع از دیدن اوست، زیرا نمی‌توان گفت که او را دیده‌ایم.

هوش مصنوعی: مدتی در محل آرام و باصفای عالم بالا، همراه با گروهی از فرشتگان خوش‌دل و آرام، به سر بردیم و در آنجا گردش کردیم.

هوش مصنوعی: وقتی که از آسمان به زمین آمدیم، به سوی شادی، بی‌خیالی و نادانی رفتیم.

هوش مصنوعی: خرد و عقل ما را به زیبایی ساخته‌اند، اما در دام مشکلات و بلاهای شیطان گرفتار شدیم.

هوش مصنوعی: در این مرحله از زندگی، اگر با سعادت و سلامت بیرون بیاییم، شایسته احترام و دریافت نعمت‌های بیشتر خواهیم بود.