غزل شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: عاشق در مقام بندگی به سر می‌برد و از محبت و لطف خداوند بی‌نیاز شده است.

هوش مصنوعی: عشق الهی مرا به قدری تحت تأثیر قرار داده که چهره‌ام زرد و لاغر شده است و این حالت به دلیل زیبایی و قوت آن عشق است.

هوش مصنوعی: اگر نوری از عشق بر پیشانی‌ام مشاهده کنی، بدان که سینه‌ام پر از درد است و اگر آن را صاف و آرام ببینی، در حقیقت پر از اشک و آه است.

هوش مصنوعی: کسی که همیشه به نماز و عبادت مشغول است، می‌داند که آن کسی که به او توجه دارد و مسیر زندگی‌اش را به سمت او قرار داده، دائم او را به اعمال نیکو هدایت می‌کند.

هوش مصنوعی: آیا می‌دانی که چه کسی آب چهره‌ام را از ابرها می‌بارد؟ او کسی است که خاک را به درگاه خود نزدیک کرده است.

هوش مصنوعی: من از دردسرها و مشکلات آخر الزمان در امانم، زیرا به کسی پناه برده‌ام که از فریب‌های دنیا و سرنوشت ناپایدار خود را محفوظ نگه‌داشته است.

هوش مصنوعی: من به خودم افتخار نمی‌کنم و چیزی که می‌گویم تنها ستایش خداوند است. علت این که به عزتم پناه می‌برم، افتادن از مقام و موقعیتم است.

هوش مصنوعی: مردم به ناحق در مورد من قضاوت می‌کنند و نام نیک من را زیر پا گذاشته‌اند. سنگینی و سختی حوادث زندگی، مرا به شدت آزار داده و رنجانده است.

هوش مصنوعی: اگر کسی ادعای عرفان و معنویت می‌کند، نباید از درک و معرفت دور باشد، زیرا من خود را در لایه‌ای عمیق‌تر از ظاهر و زواید محدود نمی‌بینم.