غزل شمارهٔ ۹۰۳

هوش مصنوعی: ای کسی که در غم تو جانم فدای توست، تو هم همانند جان خودت محبوب و عزیز کسی هستی.

هوش مصنوعی: اگر تو بمانی، دیگران همگی در حال گذر و رفتن هستند؛ همهٔ موجودات، قربانی کسی خواهند شد.

هوش مصنوعی: برای من جز تو هیچ سلطانی وجود ندارد؛ خشم تو مانند آتشی است که دشمنان را می‌سوزاند، و طوفان تو هیچ کس را نمی‌تواند تحمل کند.

هوش مصنوعی: به خاطر تو به جان و زندگی‌ام قربان می‌روم، ای آنکه برای هر فردی سر و سامان و اراده‌ای هستی.

هوش مصنوعی: هر چیزی غیر از وجود تو، کفر و گمراهی است و تنها عشق به تو می‌تواند باعث ایمان و یقین شود.

هوش مصنوعی: من به خاطر درد و رنج تو به اندازه کافی در دل و جانم احساس درد کرده‌ام، و درد تو می‌تواند برای کسی دیگر مایهٔ تسکین باشد.

هوش مصنوعی: اگر خودت را نشان دهی، خوب است؛ اما اگر نشان ندهی، به این معناست که تو آن شخص نیکوکار نیستی.

هوش مصنوعی: ای دل رحم کن، که در غم تو قلبم به شدت می‌سوزد و حالم خراب است. احساس می‌کنم که جان کسی به خاطر این درد جان می‌دهد.

هوش مصنوعی: در نهایت، روح و جانِ فیض به دل‌های عاشقان پیوست و به آرامش رسید.