غزل شمارهٔ ۵۵۲

هوش مصنوعی: اگر آن چهره را در نظر نداری، اشک بریز و گریه کن، چرا که حق بندگی را بر زمین گذاشته‌ای.

هوش مصنوعی: برای انجام کار آمده‌ای یا برای پیشرفت در کار، وگرنه بهانه‌تراشی بی‌فایده است و جز آن تنها اشک و غم به بار می‌آورد.

هوش مصنوعی: تمام وجودم از پای تا سر پر از اشتباه و گناه است و به همین خاطر با اندوه و ناراحتی اشک میریزم و از خودم عذرخواهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای جانا، مقصرانند و اشک‌های ندامت را می‌ریزند. آیا تو چشمی نداری که بخواهد بر این مصیبت‌ها اشک بریزد؟

هوش مصنوعی: تا زمانی که از شرم خود خجالت می‌کشی، روزها را بشمار و در مورد گناهانت فکر کن، و پس از آن اجازه بده اشک‌هایت بریزند.

هوش مصنوعی: فصل پاییز عمر فرارسیده و جوانی و شادابی از دست رفته است. در اندوه این وضعیت، مانند ابر بهاری که باران می‌بارد، اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: زمانی که وقت عمل به پایان می‌رسد، درد و اندوه نیز از بین می‌رود. پس اکنون که فرصتی برای ابراز احساسات وجود دارد، اشک‌های خود را بریز.

هوش مصنوعی: مردم به خاطر گریه کردن تو از حجاب و پوشش خود خارج می‌شوند. بر روز خود، در شب تار، اشک بریز.

هوش مصنوعی: وقتی که در کنار دوستت، بی‌نور و تاریک هستی، مثل شبی بی‌خبر از روشنایی، در روز باید مانند شمعی سوزان، اشک بریزی و به حال خود بگویی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در وجود من زندگی و احساسات جاری است، بر دردها و غم‌های خود اشک بریز.

هوش مصنوعی: هر بذر که کشاورز می‌کارد، آب و رسیدگی نیاز دارد تا رشد کند و به بار بنشیند. همچنین، عمل و کار تو نیز به توجه و تلاش نیاز دارد تا نتیجه‌ای به همراه داشته باشد. اگر در کارتان اشک و زحمت بکشید، نتیجه‌اش ثمر خواهد داد.

هوش مصنوعی: اگر به جهنم نروی و از نعمت‌ها بهره‌مند نشوی، باید همانند فیض و با اشک‌های خود، عواطف و احساساتت را به نمایش بگذاری.