غزل شمارهٔ ۵۷

هوش مصنوعی: به او گفتم که دل من بر آتش عشق تو می‌سوزد. او پاسخ داد که جان‌ها از ماست و در حال تلاطم و التهاب هستند.

هوش مصنوعی: به او گفتم که دل‌ها چرا این‌قدر ناراحت‌اند؟ گفت که این ناراحتی به خاطر آتش سینه‌هایی است که درونشان می‌سوزد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که اشک‌های من خوابم را گرفت. او در پاسخ گفت: چه کسی عاشقان را به خواب می‌برد؟

هوش مصنوعی: با او صحبت کردم و از او خواستم که برای عاشقان دلربایی کند، که او در پاسخ گفت من از زیبایی خودم پرده برمی‌دارم.

هوش مصنوعی: به او گفتم، زیبایی تو چه چیزی است؟ او پاسخ داد: خودت را کنار بگذار و به خودت برنگرد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که قدرت تحمل زیبایی‌ام را ندارم. او پاسخ داد که وقتی تو نیستی، چطور می‌توانی فهمید که چقدر آن زیبایی می‌تواند دل‌انگیز باشد.

هوش مصنوعی: به او گفتم که شراب لب‌های سرخ تو را می‌خواهم، او در پاسخ گفت که به خاطر آرزویی که در دل دارم، دیگر توان نوشیدن ندارم.

هوش مصنوعی: به او گفتم که من تشنهٔ دیدار تو هستم، اما او پاسخ داد که هیچ‌کس با این عشق سیراب نشده است.

هوش مصنوعی: به او گفتم که من جان و دل خود را برای تو فدای کرده‌ام، او پاسخ داد که دوستان چنین می‌کنند.

هوش مصنوعی: به او گفتم که مردان فیض در غم تو هستند. او پاسخ داد: خوشا به حال آنان و سرنوشت نیکشان.