غزل شمارهٔ ۵۶۹

هوش مصنوعی: اگر در روز به من نگاهی کنی، در شب جانم به تو نزدیک می‌شود، همان‌طور که تو لب بر لب من می‌گذاری.

هوش مصنوعی: هر لحظه یاد تو به دلم می‌آید و مرا از جایی که هستم می‌برد. همان‌طور که هوای تازه بر شوق و اشتیاقم تأثیر می‌گذارد، احساس تب و حالتی عجیب به من می‌دهد.

هوش مصنوعی: برای درد جدایی تو، راهی برای آموختن به من بیاب یا از ارتباطی که جانم را تازه می‌کند، کمکم کن.

هوش مصنوعی: تو که سنگدل و بی‌رحم هستی، چرا فریادهای من را نمی‌شنوی؟ چرا مناجات و ناله‌ام به گوش تو نمی‌رسد؟

هوش مصنوعی: وقتی که با شمشیر در دست بیرون بیایی تا مرا بکشی، جانم به شوق و شادی به سمت تو می‌آید و تا لب من می‌رسد.

هوش مصنوعی: نسیم زیبایی تو، جان و دل و عمر و زندگی‌ام را فدای خود می‌کند و عشق تو، ایمان و دین و مذهب من را به اسارت درآورده است.

هوش مصنوعی: اگر بخواهی فیض و نعمت را با دست خود به دست آوری، تا روز قیامت از لذت آن روح و جان من به تپش خواهد افتاد.