غزل شمارهٔ ۴۳۴

هوش مصنوعی: از خطرهای ناشی از نگاه مغرور تو به خدا پناه می‌برم و نیز از هر آنچه که در وجود توست به یاری خدا پناه می‌برم.

هوش مصنوعی: بدن لطافت بیشتری از گل دارد و دل همچون سنگ است. چگونه می‌توانم از چنگال تو رهایی پیدا کنم، به تو پناه می‌برم؟

هوش مصنوعی: یک بار به چهره‌ات نگاه کردم و زیبایی‌ات مرا به شدت تحت تأثیر قرار داد.

هوش مصنوعی: من شب‌ها هر لحظه از درد جدایی تو ناله می‌زنم، اما تو هیچ توجهی به حال من نداری.

هوش مصنوعی: ناله و آه من از درد و غم به آسمان‌ها رسید و کسی نمی‌داند که چه احساسی پشت این فریاد نهفته است.

هوش مصنوعی: برای شادی وارد شویم، که در گشایش تو مانند پناهگاه نجات است.

هوش مصنوعی: اگر کسی با صد توبه هم از عشق تو جدا شود، باز هم نمی‌تواند خود را از عشق تو رها کند و این عشق او را می‌گیرد.