غزل شمارهٔ ۵۶۲

هوش مصنوعی: در باغی که زیبایی تو را دیدم، خارها در چشمانم ظاهر شدند و دل من به خاطر عشق، به دور سنبل موهایت پیچید.

هوش مصنوعی: چشمانت مانند نگاهی گیرا و مسحورکننده است و لب‌هایت همانند جامی پر از شراب هستند. اجزای چهره‌ات هرکدام از زیبایی و حسن تو سرمست و شگفت‌زده‌اند.

هوش مصنوعی: زیبایی تو تمام دنیا را در بر گرفته است، ای موجودی که جان جهان هستی. عشق تو مانند گوهری در چرخ فلک می‌پیچد و صدا و تلاتم آن را به گوش می‌رساند.

هوش مصنوعی: چشم‌های بی‌خود و خواب‌آلود تو، مانند پیمانه‌ای است که نرگس (گل نرگس) از آن می‌نوشد، و خط زیبای لب‌هایت می‌تواند سنبل (گل سنبل) را به زانو درآورد.

هوش مصنوعی: دیدار تو از آنِ من است و زیبایی چهره‌ات هم از آنِ من. ای گل، بلبل را به محفل خود راه بده.

هوش مصنوعی: از موهای مشکی و زیبا تو، من روزی تیره و غمگینی دارم که ممکن است شبی، گردن خودت را ببینم که به زیبایی زینتی آویخته شده است.

هوش مصنوعی: به دلیل دوری تو، آنقدر اشک می‌ریزم که مردم در راه، بر روی سیلاب اشک‌های من، پل می‌زنند.

هوش مصنوعی: از درد و اندوه من، شعله‌ای به زمین می‌افتد و صدای ناله‌ی من به قدری بلند و بی‌پایان است که به آسمان می‌رسد.

هوش مصنوعی: هر لحظه در دل من، شور و شوق سخن با صدای تو وجود دارد و درونم، با زبان عربی زیبایی را بیان می‌کند.