غزل شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: سخن از این است که خوش به حال کسی که وجودش به طرز عجیبی در حال نابودی و فراموشی است، به گونه‌ای که تمام جنبه‌های وجودش به کلی از یاد رفته باشد.

هوش مصنوعی: دوست عزیز، هر چه که بخواهی، می‌توانی با من به هر حال رفتار کنی. در واقع، این عادی است که کسی که تحت ظلم بوده، به این وضعیت عادت کند.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو مرا نابود کند و تمام هستی‌ام را به باد بدهد، مهم نیست.

هوش مصنوعی: در زمان جدایی، نگاهی به سوی محبوبم خواهم داشت تا زمانی که جانم با آرامش به نزد او رفته باشد.

هوش مصنوعی: اگر صبرم در هجران مثل بیستون از پایم درآید، امیدوارم که بقای شیرین عشق فرهاد از بین نرود.

هوش مصنوعی: آسمان (یا دنیا) درد و غم زیادی بر سر من باریده است، ولی هرگز نمی‌خواهم بگویم که من از طرف آسمان شکایت کرده‌ام.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، باید قدم‌هایت استوار باشد، حتی اگر همه چیز در اطراف به باد رفته باشد.

هوش مصنوعی: در دنیای عشق، مجنون به خاطر لیلی به اسیری درآمده است؛ حتی اگر از همه چیز و همه جا آزاد باشد.

هوش مصنوعی: اگر با یک لبخند و جاذبه‌ی بی‌نظیر سخن بگویی، دل‌های بسیاری را مجذوب می‌سازی. این دل‌ها مانند پرندگانی هستند که به دام تو می‌افتند، اما به سرعت ممکن است همه چیز تغییر کند و آنچه تو به دست آورده‌ای، از دستت برود.

هوش مصنوعی: ماهی، که به معنای موجودی زنده و فعال است، برای جلب نظر یا جذب نگاه، خود را فدای محافظت از سپاه می‌کند. به گونه‌ای که تا زمانی که انسان‌ها تصمیم به دیدن و آگاهی پیدا کنند، جلاد یا شکنجه‌گر از آنجا رفته و غیابش باعث نجات آن موجود می‌شود.

هوش مصنوعی: هر بدی که با کسی کردی را در ذهنت نگه‌دار و به خاطر بسپار، اما از نیکی‌هایی که به دیگران کرده‌ای، پا پس بکش و بگذار فراموش شوند.

هوش مصنوعی: ای نعمت، در عشق یار به جانم آسیب برسان، تا زمانی که روح من به جانان منتقل شده باشد.